Τελευταίοι στην ανταγωνιστικότητα

Ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Κωστής Χατζηδάκης σε πρόσφατη συζήτησή μας στους "Νέους Φακέλους" του SKAI εμφανίστηκε -ίσως και λόγω θέσεως- περισσότερο αισιόδοξος από μένα στο ζήτημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι κάποια στοιχεία ανάκαμψης έχουν ήδη εμφανιστεί.

Χθες δημοσιεύτηκε η έκθεση της εταιρείας Deloitte και του Αμερικανικού Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας (U.S. Counsil on Competitiveness), με θέμα την ανταγωνιστικότητα του βιομηχανικού κλάδου για το 2013, όπου η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση μεταξύ 38 χωρών. Η έκθεση βασίσθηκε στις απόψεις 550 διευθυνόντων συμβούλων και ανωτέρων διευθυντικών στελεχών του βιομηχανικού κλάδου από διάφορες χώρες.

Κατά την έκθεση και τη γνώμη των στελεχών αυτών οι κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας στο βιομηχανικό κλάδο είναι η απουσία διαθέσιμου εξειδικευμένου και ποιοτικού ανθρωπίνου δυναμικού,  η υψηλή φορολογία, το πολύπλοκο φορολογικό και εν γένει θεσμικό περιβάλλον, η μεγάλη γραφειοκρατία κοκ.
Ό,τι δηλαδή επισημαίνουν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις συνεχώς σε όλες ανεξαιρέτως τις εκθέσεις τους τα τελευταία χρόνια (W.E.F., O.E.C.D., World Bank κοκ.).


https://www.deloitte.com/globalcompetitiveness

Συζήτηση στο SBC TV με τη δημοσιογράφο Νίκη Λυμπεράκη.

http://www.youtube.com/watch?v=i7tdY7-NDSY&feature=youtu.be

Ποιος δημιουργεί πλούτο και ποιος εμποδίζει τη δημιουργία του.

Υπεύθυνη για τη δημιουργία πλούτου σε μια κοινωνία είναι πάντοτε η επιχείρηση. Υπεύθυνο για την κατασπατάληση του παραγώμενου πλούτου ή την εκροή του σε άλλους τόπους μακρινούς είναι το κράτος. Αυτά είναι γνωστά από την αυγή της οικονομικής επιστήμης.

Αυτονόητο βεβαίως, ότι χωρίς τη δημιουργία πλούτου οι κοινωνίες δυστυχούν και ότι ιστορικά η επιχείρηση ήταν αυτή που δημιουργώντας πλούτο βασιζόμενη στην καινοτομία, στις νέες τεχνολογίες, στη νεωτερικότητα, βελτίωσε τις συνθήκες ζωής των εργαζομένων και συνέβαλε στην αύξηση του πληθυσμού της γης και στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων.

Τα ΜΜΕ ολοφύρονται με το πιθανό ενδεχόμενο η εταιρεία S&B Βιομηχανικά Ορυκτά ΑΕ να μεταφέρει την έδρα της στο εξωτερικό. Καθόλου δεν ασχολούνται με τα αίτια που οδηγούν σε μετεγκατάσταση στο εξωτερικό εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις μικρές, μεσαίες, μεγάλες, αλλά και δεκάδες χιλιάδες λαμπρούς έλληνες επιστήμονες -τους καλύτερους που έχουμε-, όπως δεν αναρωτήθηκαν και για τους λόγους εκροής δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ των αποταμιεύσεων πολυάριθμων μικροκαταθετών που δημιούργησε στη χώρα και στο τραπεζικό σύστημα ασφυξία.
Η άποψη που επικρατεί δυστυχώς είναι ότι, εάν κάτι κινείται στην οικονομία, φορολογείστε το λυσσαλέα, εάν αντέχει με την εξοντωτική φορολογία προσθέστε ελέγχους, ρυθμίσεις και γραφειοκρατικά εμπόδια, που θα πάει κάπου θα το ελέγξουμε, κι αν τελικά πάψει να κινείται τότε θα το επιδοτήσουμε.
Αυτή είναι η τραγική λογική του πολιτικού συστήματος και του γραφειοκρατικού κατεστημένου στη χώρα του υπαρκτού συνδικαλισμού και του απέραντου κρατισμού.
Γι΄αυτό το λόγο κι η χθεσινή ομιλια του Προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Τάκη Αθανασόπουλου στο ΙΟΒΕ ακούστηκε ευχάριστα "παράταιρη" και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, ανέλυσε τους λόγους που εμποδίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις και αναφέρθηκε στα τεράστια γραφειοκρατικά και θεσμικά εμπόδια που συναντούν. Δεσμεύτηκε μάλιστα ότι εντός του 2013 θα αρθούν νομοθετικά πάνω από 30 θεσμικές σκληρύνσεις που εμποδίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις. Μακάρι η κυβέρνηση να συνειδητοποήσει έστω και καθυστερημένα, με την παρότρυνση σοβαρών στελεχών της που προέρχονται από την αγορά, ότι χωρίς την άρση των μεγάλων γραφειοκρατικών εμποδίων, χωρίς τη μείωση των φόρων, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, χωρίς τη θεσμική θωράκιση και εγγύηση των επενδύσεων η οικονομία δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει. Ποτέ.

To σχόλιο του Γιάννη Ληξουριώτη για την επίταξη των απεργών

ΕΠΙΤΑΣΣΟΝΤΑΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ "ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΑΠΕΡΓΟΥΣ" ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ
ή
ΠΩΣ ΒΛΑΚΩΔΩΣ ΟΠΛΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΝΟΜΙΜΟΙ 

του Γιάννη Ληξουριώτη*

Δυστυχώς, η κυβέρνηση απέναντι στους παράνομους "ασθενείς-αδειούχους-απεργούς" του Μετρό, επέλεξε, προχωρώντας στην εφαρμογή του μέτρου της επίταξης υπηρεσιών, να δράσει "εξόχως" παράνομα.
Η επίταξη υπηρεσιών αποτελεί κατ' ουσίαν παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας
(υπ’ αριθ. 29 Δ.Σ.E. του 1930 περί αναγκαστικής ή υποχρεωτικής εργασίας, υπ’ αριθ. 105 Δ.Σ.E. περί καταργήσεως της αναγκαστικής Εργασίας του 1957 κ.λπ.).
Για το λόγο αυτό, οι διεθνείς συμβάσεις εργασίας δέχονται εξαιρέσεις μόνο σε περιπτώσεις ανώτερης βίας (πόλεμος, καταστροφές ή απειλές καταστροφών, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες, λιμοί, σεισμοί, επιδημίες κλπ.), ρητώς δε αποκλείουν τη χρησιμοποίηση της αναγκαστικής εργασίας "ως μέτρο κολασμού για τη συμμετοχή σε απεργία".
Πέραν αυτού με τις διατάξεις του Ν. 3536/2007 έχει οριστεί ότι «έκτακτη ανάγκη σε περίοδο ειρήνης, που επιβάλλει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση, η οποία απαιτεί τη λήψη άμεσων μέτρων προς αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από κάθε μορφής απειλούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».
Αυτό σημαίνει ότι το μέτρο της επίταξης για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης επιτρέπεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ α) ΓΙΑ ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, β) ΓΙΑ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ και γ) ΛΟΓΩ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ, ΑΝΤΙ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΚΑΙ ΕΝΤΙΜΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ. Τί έπρεπε δηλαδή να κάνει;

α) Να εφαρμόσει το άρθρο 14 § 10 περίπτ. ε' Ν. 1264/1982 που ορίζει ότι οι συνδικαλιστές απολύονται "ΟΤΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ Ή ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ" (εδώ έχουμε μέχρι στιγμής όχι μία αλλά τρεις αποφάσεις που έκριναν την απεργία του Μετρό παράνομη.

β) Να καταθέσει αγωγές αποζημίωσης κατά των συνδικαλιστικών φορέων που παρανόμως απεργούν και κατά των ίδιων των συνδικαλιστών ζητώντας την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη το Μετρό από την 8ήμερη παράνομη απεργία. Εάν σπάσω ένα μηχάνημα επικύρωσης εισιτηρίων αξίας κάποιων δεκάδων ευρώ, η εταιρεία οφείλει, και καλά θα κάνει, να ζητήσει δικαστικά να την αποζημιώσω. Τώρα που καθημερινώς η εταιρεία χάνει κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ εξ αιτίας ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΠΡΑΞΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ !!!

γ) Να στραφεί κατά της διοίκησης του Μετρό αστικά και ποινικά : 1) Γιατί καθυστέρησε να προσφύγει έγκαιρα δικαστικώς για να κηρυχθεί η απεργία παράνομη, 2) Γιατί συνήργησε με πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της στην κατασκευή "απεργών-μαϊμού", ώστε η συντριπτική πλειοψηφία τους να αμείβεται (εδώ προκύπτει και αδίκημα ΑΠΑΤΗΣ). 3. Γιατί ήδη δεν έχει, ως όφειλε, προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για την απόλυση των παρανομούντων συνδικαλιστών και την κατάθεση κατ' αυτών αγωγών αποζημίωσης.

δ) Να έχει ήδη ενημερώσει τους "απεργούς" ότι έχουν χάσει 8 ημέρες άδειας με αποδοχές, δεδομένου ότι οι ΗΜΕΡΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΑΔΕΙΑ.

ε) Να ανακοινώσει ότι προχωρεί άμεσα στην τροποποίηση επί του Ν. 1264/1982 σε ό,τι αφορά στις απεργίες στο δημόσιο τομέα, έτσι ώστε να γίνουν πιο αυστηρές οι συνέπειες από την παραβίαση του νόμου.

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕ ΑΜΕΣΑ ΗΔΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΕΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΝΟΜΙΜΑ, ΕΝΤΙΜΑ ΚΑΙ ΘΑΡΡΕΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΔΕΚΟ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΙΤΙΣΜΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ.

* Ο Γιάννης Ληξουριώτης είναι ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής του Εργατικού Δικαίου. Το κείμενό του αυτό αναδημοσιεύεται μετά από άδεια του συγγραφέα.

Ο φορολογικός παραλογισμός με τα ακίνητα

Πολλές φορές έχω γράψει για το φορολογικό παραλογισμό που συνεχώς χειροτερεύει και προκάλεσε -μεταξύ άλλων επίσης σοβαρών αιτιών- δραματική μείωση του εθνικού εισοδήματος και ανεργία.
Παρά ταύτα επιβάλλονται νέα μέτρα τα οποία πέρα από κάθε λογική, αγνοώντας την κατάσταση αδυναμίας πληρωμής της συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών θα οδηγήσουν σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση, άρα σε περαιτέρω μείωση των εσόδων και, το κυριότερο, σε τεράστιες κοινωνικές εντάσεις.
Πάρτε για παράδειγμα τα ακίνητα, χωρίς να εξετάζετε η τρέχουσα φοροδοτική ικανότητα του πολίτη καθώς και το ότι όταν απέκτησε αυτός ένα ακίνητο, πλήρωσε -ανάλογα με την αιτία της κτήσεως- φόρο μεταβίβασης ή φόρο κληρονομίας, το κάθε ακίνητο βαρύνεται με τους εξής φόρους:
1) Φόρο ακίνητης περιουσίας, 2) Δημοτικό φόρο, 3) Δημοτικά τέλη, 4) Τέλος Ακίνητης Περιουσίας, 5) έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτημένων δομημένων επιφανειών (χαράτσι), 6) συμπληρωματικό φόρο εισοδήματος από οικοδομές, 7) Φόρο επί του τεκμαρτού εισοδήματος ιδιοκτησίας, 8) προκαταβολή για το επόμενο έτος, 9) Τέλος Χαρτοσήμου και 10) εισφορά ΟΓΑ στο χαρτόσημο επί του εισοδήματος από οικοδομές.
Με τα νέα μέτρα επεβλήθη και φόρος υπεραξίας για τα πωλούμενα ακίνητα που πρόκειται να αποκτηθούν μετά την 1/1/2013 ενώ εξακολουθεί να ισχύει και ο φόρος μεταβίβασης.
Έχουμε λοιπόν και λέμε, πρώτον, τα περισσότερα ακίνητα σήμερα είτε αποφέρουν μειωμένο εισόδημα σε σχέση με το παρελθόν είτε δεν αποφέρουν καθόλου εισόδημα.
Δεύτερον, οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, βάσει των οποίων θα υπολογισθεί ο κάθε είδους φόρος υπολείπονται των πραγματικών αξιών και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι υπερβολικά υψηλές.
Έτσι οι ιδιοκτήτες ακινήτων καλούνται να πληρώσουν φόρους που δεν αντιστοιχούν σε υπαρκτή φορολογητέα ύλη. Βεβαίως, ουδείς λόγος για μείωση των αντικειμενικών αξιών. Αλλά η διατήρηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων στα επίπεδα του 2009 στην πραγματικότητα συνιστά άλλη μια έμμεση και άδικη αύξηση της φορολογίας.
Το χειρότερο τόσο οι παλιοί όσο και οι νέοι φόροι δεν λαμβάνουν υπ΄όψιν τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών.
Έτσι και στην περίπτωση των ακινήτων θα συμβεί ότι συμβαίνει πάντοτε με την υψηλή φορολογία, η κυβέρνηση που πίστεψε ότι επιβάλλοντας φόρους θα αυξήσει τα έσοδά της, στο τέλος δεν θα εισπράξει τα ποσά που προσδοκά αλλά πολύ πιο λίγα.
Δεν θα τα καταφέρει πρώτα και κύρια λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας των περισσότερων ιδιοκτητών ακινήτων. Μια τετραμελής λ.χ. οικογένεια με μηνιαίο εισόδημα 2.500 έως 3.000 € που διαθέτει ακίνητη περιουσία θα αντιμετωπίσει εξαιτίας της συνολικής φορολογικής λαίλαπας πρόβλημα επιβίωσης, είναι αδύνατον δε να πληρώσει όλους τους παραπάνω φόρους ακινήτων καθώς και εκείνους των προηγουμένων ετών (2010 -2012). Εξαιτίας δε της ανυπαρξίας συναλλαγών στην αγορά ακινήτων (λόγω της υφέσεως και της δυσβάστακτης φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας) οι ιδιοκτήτες ακινήτων βρίσκονται σε αδιέξοδο, δεν μπορούν να πωλήσουν τα ακίνητά τους έστω και με μειωμένο τίμημα για να αποφύγουν τη φορολογική μέγγενη.
Η άφρων αυτή φορολογική πολιτική της κυβέρνησης θα είναι μπούμερανγκ για την ίδια αφού θα έχει πολύ αρνητικές επιπτώσεις και στην προσπάθεια του δημοσίου να αναζητήσει αγοραστές για την ακίνητη περιουσία του, δεδομένου ότι όσο πιο υψηλούς φόρους επιβάλλει η κυβέρνηση τόσο περιορίζεται ο κύκλος των δυνητικών αγοραστών των δημοσίων ακινήτων και τόσο λιγότερα έσοδα αναμένεται τελικώς να εισπράξει.

Να καταργηθεί το άρθρο 86 του Συντάγματος

Δεν θα αναφερθώ στη χθεσινή "κοινοβουλευτική" φαρσοκωμωδία. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν στο αίμα τους το συνδικαλιστή των φοιτητικών αμφιθεάτρων του 70 και του 80, ήταν επομένως αναμενόμενο ότι θα ευτέλιζαν και το Κοινοβούλιο.
Εκείνο που πρέπει να τεθεί στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση είναι η κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος, της αρμοδιότητας δηλαδή της Βουλής να ασκεί δίωξη, ανάκριση, προκαταρκτική εξέταση κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν  υπουργοί ή υφυπουργοί.
Η Βουλή δεν μπορεί να υποκαθιστά τη Δικαιοσύνη, έτσι στρεβλώνεται η αρχή της ανεξαρτησίας των λειτουργιών της Πολιτείας. Οι φορείς της νομοθετικής λειτουργίας δεν μπορούν να ασκούν δικαστικές αρμοδιότητες. Δεν μπορούν, πρώτα και κύρια, διότι δε διαθέτουν τις γνώσεις και την εμπειρία των φορέων της δικαστικής λειτουργίας.
Επιπλέον -και ανεξαρτήτως των χθεσινών φαιδρών καταστάσεων, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ποιότητα της σύνθεσης της παρούσας βουλής- από τη θεσμική αυτή στρέβλωση του άρθρου 86 εκτίθεται -διαχρονικά- ανεπανόρθωτα το πολιτικό σύστημα. Διότι είναι αναμενόμενο οι αποφάσεις των βουλευτών στη συντριπτική πλειονότητά τους να υπαγορεύονται από κομματικές σκοπιμότητες και όχι από την αρχή της απονομής του δικαίου. Με άλλες κουβέντες, μέσω του άρθρου 86 τα κόμματα ουδόλως ενδιαφέρονται για την διερεύνηση των ποινικών ευθυνών ενός νυν ή πρώην υπουργού, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να έχουν την ευκαιρία να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη εις βάρος των αντιπάλων τους. Έτσι όμως απαξιώνεται το κοινοβούλιο και το ίδιο το Σύνταγμα.
Οι χθεσινές φαιδρότητες ανέδειξαν λοιπόν ένα πολύ σοβαρότερο θεσμικό ζήτημα.

Διαδηλώστε για περισσότερη παγκοσμιοποίηση

Το πρόβλημα με την παγκοσμιοποίηση είναι ότι δεν είναι ολοκληρωμένη.
Οι ανεπτυγμένες χώρες επιδιώκουν το άνοιγμα των αγορών των αναπτυσσόμενων χωρών για να πουλήσουν τα προϊόντα τους αλλά κρατούν ερμητικά κλειστά τα σύνορά τους στα προϊόντα των αναπτυσσόμενων χωρών για να προστατεύσουν την εγχώρια παραγωγή τους. Μέσω της πολιτικής διαδικασίας δηλαδή πιέζονται οι κυβερνήσεις να θεσπίζουν δασμούς και διάφορες άλλες προστατευτικές ρυθμίσεις υπέρ συγκεκριμένων ισχυρά οργανωμένων κοινωνικών ομάδων. Την ίδια στιγμή όλα αυτά τα προστατευτικά μέτρα λειτουργούν πάντοτε εις βάρος των ανοργάνωτων και χωρίς πολιτική στήριξη είτε από την άκρα δεξιά είτε από την άκρα αριστερά φτωχών κοινωνικών στρωμάτων των προηγμένων χωρών.
Ποιος δε θυμάται τον περιβόητο αγρότη Jose Bove, έναν από τους πιο σκληρούς πολεμίους της παγκοσμιοποίησης, ή τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της αμερικανικής χαλυβουργίας.
Κανείς βεβαίως από τους διαδηλωτές εναντίον της παγκοσμιοποίησης δε νοιάζεται που εξαιτίας της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή των προστατευτικών ρυθμίσεων υπέρ της ευρωπαϊκής αγροτικής παραγωγής πεθαίνει στον τρίτο κόσμο ένας άνθρωπος κάθε 13 δευτερόλεπτα από υποσιτισμό.
Οι φτωχές χώρες του τρίτου κόσμου θα πάψουν να πεινάνε και θα μπουν σε τροχιά ανάπτυξης εφόσον ενσωματωθούν στη διεθνή οικονομία και τα προϊόντα τους εξάγονται ελεύθερα στις ανεπτυγμένες χώρες. Αυτή την πρόσβαση στις αγορες αρνούνται οι προηγμένες κοινωνίες ενώ την ίδια στιγμή υποκριτικά ολοφύρονται και ανησυχούν για τα 250 εκατομμύρια των εξαθλιωμένων μεταναστών που κατακλύζουν τις χώρες του δυτικού κόσμου από τις χώρες της Ασίας και της υποσαχάριας Αφρικής.
Αν έπρεπε στις δυτικές κοινωνίες να διαδηλώνουν κάποιοι, αυτοί θα έπρεπε να είναι οι φτωχοί και οι αδύναμες κοινωνικές ομάδες, και το αίτημα των διαδηλώσεων θα έπρεπε να είναι περισσότερη παγκοσμιοποίηση, περισσότερο ελεύθερο εμπόριο και πτώση του τείχους του αίσχους των δασμών και των κάθε είδους φραγμών στην ελεύθερη διακίνηση αγαθών και ανθρώπων.
Προτείνω, αντί άλλων, την εξαιρετική έκθεση της World Bank "Globalization, Growth and Poverty, Building an Inclusive World Economy" (2002) για να συνειδητοποιήσουμε τον παραλογισμό ή τη σκοπιμότητα των κινημάτων εναντίον της παγκοσμιοποίησης και τα σημαντικά οφέλη από την ολοκλήρωσή της.