Χορήγηση ιθαγένειας και πολιτιστικό κεφάλαιο

Kρατώ κάποιες -μικρές- επιφυλάξεις μέχρι να διαβάσω την απόφαση του ΣτΕ  που έκρινε κατά πλειοψηφία αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου Ραγκούση (ν. 3838/2010) τις σχετικές με τη χορήγηση ιθαγένειας σε αλλοδαπούς υπηκόους τρίτων χωρών.
Είμαι πάντως βέβαιος, ότι η πλειονότητα των ανώτατων δικαστών αγνοεί μεταξύ άλλων και το εξαιρετικό βιβλίο του Thomas Sowell "Cultural Capital Migrations and Cultures A World View" (1996, New York Basic Books).
Σύμφωνα με τον διακεκριμένο διανοούμενο Thomas Sowell, ο οποίος προσεγγίζει το θέμα του από μια διαφορετική σκοπιά- σε σχέση με την κλασσική φιλελεύθερη αντίληψη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων-, κάθε μετανάστης διαθέτει ένα «πολιτισμικό κεφάλαιο» (παραδόσεων, ηθικών αξιών, δεξιοτήτων κλπ.). 
Έτσι μια εθνοτική ομάδα διακρίνεται περισσότερο από μια άλλη σε κάποιους τομείς ενώ υστερεί έναντι αυτής σε άλλους.
Σκοπός μιας ανοιχτής κοινωνίας που επιθυμεί να προοδεύσει δεν θα πρέπει να είναι η αφομοίωση των εθνοτικών ομάδων αλλά αντίθετα η διατήρηση με κάθε τρόπο των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του πολιτιστικού κεφαλαίου τους. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει θετική επίδραση στους τομείς που την ενδιαφέρουν (επιστημονική γνώση, επιχειρηματικότητα, καινοτομία). 
Ό,τι δηλαδή έκανε ο Σουλτάνος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με τους Εβραίους της Ισπανίας. Οι Οθωμανοί πίστευαν στο εμπορικό δαιμόνιο των Εβραίων και τους προσκάλεσαν να εγκατασταθούν στα λιμάνια και τις εμπορικές πόλεις της Αυτοκρατορίας. Δικαιώθηκαν από το αποτέλεσμα.
Σύμφωνα με τη θεωρία του "Πολιτιστικού Κεφαλαίου" είναι λάθος να εξαρτάται η απόδοση της ιθαγένειας από τις ούτως ή άλλως ξεπερασμένες θεωρίες του δικαίου του"αίματος", ή να τελεί υπό την προϋπόθεση της "ουσιαστικής ένταξης" άλλως αφομοίωσης των αξιών και ιδεωδών της κοινωνίας υποδοχής του (διάγνωση του "γνήσιου δεσμού με το ελληνικό έθνος") κάθε μετανάστη ή τη γλωσσική του επάρκεια.
Τα κριτήρια για τη χορήγηση ιθαγένειας θα πρέπει να είναι μόνο η νόμιμη παραμονή στη χώρα, ο χρόνος παραμονής και ο σεβασμός των νόμων της.

Πόσο αποτελεσματική είναι η επίταξη

Είναι βέβαιο, ότι η χώρα είναι εδώ και δεκαετίες έρμαιο συμμοριών που αυτοαποκαλούνται συνδικαλιστές και κρατούν ομήρους τους πολίτες της. Οι συμμορίες τρομοκρατούν, εκβιάζουν και ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο με εξωφρενικά αιτήματα που στρέφονται εναντίον των συμφερόντων της κοινωνίας.

Η κυβέρνηση από τη μεριά της οφείλει εγκαίρως να εφαρμόζει τους νόμους. Τελειά και παύλα.

Το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει ότι μπορεί να υπάρξουν περιορισμοί στις απεργίες σε "επιχειρήσεις δημοσίου χαρακτήρα ή κοινής ωφελείας που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου" (άρθρο 23 παρ. 2 εδαφ. β Σ.).

Ο νόμος σε περιπτώσεις απεργιών σε τομείς της οικονομίας που έχουν ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση των πολιτών ορίζει ότι πέραν του προσωπικού ασφαλείας, πρέπει να διατίθεται πρόσθετο προσωπικό για την αντιμετώπιση των στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου κατά τη διάρκεια της απεργίας.

Στην περίπτωση της προδήλως παράνομης απεργίας της Π.Ν.Ο., -παράνομη διότι δεν διετέθη προσωπικό ασφαλείας για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, υπάρχει κατάληψη των χώρων εργασίας, γίνεται συστηματική παρεμπόδιση συγκοινωνιών, βιαιοπραγίες κατά προσώπων κ.λπ.- η κυβέρνηση έπρεπε να έχει λάβει εγκαίρως τα κατάλληλα μέτρα (απομάκρυνση των καταληψιών από τους καταπέλτες των πλοίων, μαζικές συλλήψεις των παρανόμων, αστυνομική προστασία των μη απεργούντων, των μεταφορέων και των επιβατών κ.ο.κ.), χρησιμοποιώντας τα όπλα που ήδη της παρέχει η κοινή νομοθεσία.

Η κυβέρνηση θεώρησε ως πιο εύκολη λύση την ανακοίνωση της επίταξης των υπηρεσιών των πλοίων και των ναυτικών. Διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για τους εξής λόγους:

- η προσφυγή στο μέτρο της "επιστράτευσης" δεν συνηθίζεται -εξ όσων γνωρίζω- σε καμμιά δημοκρατική χώρα,

- δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζεις ένα εκ της φύσεώς του έκτακτο μέτρο σε κάθε παράνομη απεργιακή κινητοποίηση, όταν δεν έχεις εξαντλήσει τα υπόλοιπα μέτρα που διαθέτεις και τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι πιο αποτελεσματικά,

- ενισχύεις την επιχειρηματολογία της φαιοκόκκινης παράφρονος συμμαχίας ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και το κακό συναπάντημα), ότι η κυβέρνηση υιοθετεί τάχα αντιδημοκρατικές λύσεις στην αντιμετώπιση των απεργιών (αποκρύπτουν τον επιθετικό χαρακτηρισμό "παράνομων") και τέλος

- η συχνή χρήση ενός έκτακτου μέτρου οδηγεί στον εκφυλισμό του.

Εν πάσει περιπτώσει η τύχη της κυβέρνησης και η βιωσιμότητα της χώρας θα κριθούν και από την έκβαση της σύγκρουσης με τα αντιδραστικά συνδικάτα των πανίσχυρων και βολεμένων μειοψηφιών του δημοσίου και των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας.

Θυμίζω μόνο ότι οι απεργίες μόνο στο δημόσιο τομέα τα τελευταία τριάντα χρόνια είχαν ως αποτέλεσμα να χαθούν περίπου 1.700 ημέρες εργασίας ή αλλιώς περίπου 5 εργάσιμα χρόνια. Το κόστος αυτών των απεργιών ξεπερνά τα 150 δις € ή περίπου το 45% του συνολικού ελληνικού χρέους.

Ποιος τρελός;

Την ώρα που ο πρωθυπουργός και μέλη της κυβέρνησης ταξιδεύουν ανά τον κόσμο για να προσελκύσουν επενδυτές οι γραφειοκράτες του Υπουργειου Οικονομικών κάνουν ό,τι μπορούν για να ματαιώσουν, αν όχι να διακωμωδήσουν, τις προσπάθειές τους.
Δε φτάνουν οι δυσβάσταχτοι φόροι, οι μανδαρίνοι της οικονομικής γραφειοκρατίας επιχειρούν με κουτοπονηρες διατάξεις να αποτρέψουν την ...έξοδο απο τη χώρα των πολιτών, "φυλακίζοντας" τους στην τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης.
Διότι τι άλλο μπορεί να σημαίνει η διάταξη του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος που προβλέπει ότι δεν μπορεί κάποιος να μεταβάλει τη φορολογική κατοικία του αν διαθέτει σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στην Ελλάδα;
Ή η απίστευτης αθλιότητας υπουργική απόφαση που προβλέπει ότι ο κάτοικος εξωτερικου είναι υποχρεωμένος να το αποδεικνύει κάθε χρόνο προσκομίζοντας πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας.
Ή τέλος η δικονομική διάταξη που επιβάλλει επί ποινή απαραδέκτου τη γνωστοποίηση του παγκόσμιου εισοδήματος εκείνου ο οποίος ζητεί την αναστολή παράνομης διοικητικής πράξης.
Πείτε μου λοιπόν εσείς πόσοι αφελείς ξένοι επενδυτές υπάρχουν που θα επιθυμούσαν εκουσίως μάλιστα να περιέλθουν σε φορολογική ομηρία;
Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι τόσο δραματική που είναι αναγκαίο να ληφθούν εντελώς ριζοσπαστικά μέτρα που θα θωρακίζουν τα περιουσιακά δικαιώματα των πολιτών από τις ορέξεις του κράτους.

Παν μέτρον άριστον

Οι ελεύθερες κοινωνίες δικαιολογούν το όνομά τους όταν υπεραμύνονται των αξιών τους. Το κράτος δικαίου υπερτερεί γιατί κατορθώνει τη βέλτιστη δυνατή στάθμιση των αγαθών.  

Η υπερβολική επιδίωξη της ασφάλειας σε βάρος του σεβασμού των ατομικών ελευθεριών υπονομεύει μακροπρόθεσμα το αξιακό υπόβαθρο του κοινωνικού συστήματος και εντέλει ρίχνει νερό στο μύλο της τρομοκρατίας. Γιατί δεν υπάρχει καμμιά μεγαλύτερη ικανοποίηση για τους τρομοκράτες που στρέφονται κατά της φιλελεύθερης δημοκρατίας από το να βλέπουν να έρχεται σε σύγκρουση με τις αρχές της.

Αλλά υπάρχει και μια ακόμη εξίσου σημαντική παρενέργεια, οι τεράστιοι και απρόσωποι μηχανισμοί ασφαλείας αυξάνουν σημαντικά το κόστος προστασίας μεταφέροντας πόρους από την οικονομία στο κράτος.  

Ό,τι συμβαίνει σε κάθε άλλη κρατική δραστηριότητα θα συμβεί αργά ή γρήγορα και στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς ασφαλείας, οι γραφειοκρατες θα αποδώσουν την αναποτελεσματικότητά τους στη "μάχη κατά της τρομοκρατίας" στην έλλειψη πόρων και υπαλλήλων και θα επιδιώξουν την περαιτέρω ενίσχυσή τους με χρήματα των φορολογουμένων, με ακόμη περισσότερο περιορισμό των ατομικών ελευθεριών, με ακόμη περισσότερο κράτος. 

Αξίζει να διαβάσει κανείς επί του θέματος την εξαιρετική μελέτη των Endlers W., Sandler T. "The Political Economy of Terrorism", Cambridge University Press (2006).

O πόλεμος με τη γραφειοκρατίά

Μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση είναι η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας. Ενα παράδειγμα του οφέλους από τη μείωσή της είναι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Το παλιό σύστημα απασχολούσε εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) υπαλλήλους, κόστιζε ακριβά, κι αν ο πολίτης δεν είχε λάβει το ειδοποιητήριο με το ειδικό σήμα θα έπρεπε να επισκεφθεί την εφορία για να το προμηθευτεί. Τώρα, εκτυπώνει από τον υπολογιστή το έντυπο και επισκέπτεται τα ΕΛΤΑ ή μια τράπεζα για την πληρωμή. Για όσους χρησιμοποιούν web banking δεν παίρνει πάνω από 5 λεπτά να ολοκληρώσουν τη διαδικασία. Η αλλαγή του συστήματος εξοικονόμησε, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του υπουργείου Οικονομικών, τουλάχιστον 500.000 ανθρωποώρες στην εθνική οικονομία και περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ. Η εφαρμογή του νέου μέτρου είναι εξαιρετικά διδακτική για το πώς η κυβέρνηση μπορεί να περικόψει περιττές δαπάνες.
Ωστόσο θα πρέπει να είναι κανείς πολύ αισιόδοξος για να πιστεύει ότι η προσπάθεια μείωσης της γραφειοκρατίας δεν θα συναντήσει αντιδράσεις απ’ όσους ωφελούνται από αυτήν: δημόσιοι υπάλληλοι, προσοδοθηρικές ομάδες, πολιτικοί. Η γραφειοκρατία δεν είναι ουδέτερη, είναι απόρροια της γιγάντωσης του κράτους και συνδέεται στενά με τη νοοτροπία του κρατισμού. Με τη συνεχώς διευρυνόμενη πολιτική δύναμή τους οι δημόσιοι υπάλληλοι χρησιμοποιούν τις οικονομικές πολιτικές που σχεδιάζουν συνάδελφοί τους για απόκτηση προνομίων. Μια πολύ σημαντική αρνητική επίπτωση της γραφειοκρατίας είναι ότι εμποδίζει τη διόρθωση των ατελειών της ελεύθερης οικονομίας, που κατά την κλασική σχολή συμβαίνει με την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, οι πολύπλοκες ρυθμίσεις, αποτρέπουν τα άτομα να αναλαμβάνουν επιχειρηματική δράση ή τα αποθαρρύνουν να την επεκτείνουν.
Είναι βέβαιο επίσης ότι το μέγεθος της γραφειοκρατίας είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο υπανάπτυκτη είναι μια κοινωνία. Στην Ελλάδα το κόστος της γραφειοκρατίας ανέρχεται σε 7% περίπου του ΑΕΠ, ενώ ο κοινοτικός μέσος όρος δεν ξεπερνά το 3,5%. Δηλαδή, οι Ελληνες φορολογούμενοι (φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις) στις συναλλαγές τους με το κράτος ή στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα πληρώνουν σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους περίπου 7 δισ. ευρώ επιπλέον!
Μια ακόμη σημαντική παρενέργεια της γραφειοκρατίας είναι η πολυνομία. Από το 1974 μέχρι και σήμερα ψηφίστηκαν από τη Βουλή περίπου 4.100 νόμοι, δηλαδή 107 νόμοι τον χρόνο ή ένας ανά 3,4 ημέρες. Το δευτερογενές, όπως ονομάζεται, δίκαιο (δηλαδή τα προεδρικά διατάγματα, οι υπουργικές αποφάσεις, κανονιστικές πράξεις των ΟΤΑ κ.ά.) ξεπερνά τις 115.000. Μαζί με τους τυπικούς νόμους, δηλαδή, έχουμε περίπου 119.000 νόμους μέσα σε 38 χρόνια ή 3.132 νόμους τον χρόνο ή 8,6 νόμους ημερησίως. Η πολυνομία προκαλεί ένα δυσβάστακτο κόστος συναλλαγών, υψηλό λειτουργικό και διοικητικό κόστος στις επιχειρήσεις, δημιουργεί το γόνιμο έδαφος για να ανθίσει η διαφθορά, εμποδίζει τη λειτουργία της αγοράς και εξαιτίας της αβεβαιότητας του θεσμικού πλαισίου αποτρέπει τις επενδύσεις στη χώρα, όπως καταγράφουν όλες οι διεθνείς μελέτες. (Στην έκθεση του Σεπτεμβρίου 2012 του World Economic Forum, η Ελλάδα στο ζήτημα της γραφειοκρατίας κατατάσσεται στην 141η θέση μεταξύ 144 κρατών).
Πρέπει, λοιπόν, να υιοθετηθεί μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, αφενός με δραστική μείωση του κράτους και αφετέρου με περιορισμό, απλοποίηση και κωδικοποίηση των νόμων. Δεύτερον, θα πρέπει να εισαχθεί στην κρατική λειτουργία η έννοια του ανταγωνισμού, λ.χ. να καταργηθούν οι αυστηροί διαχωρισμοί στην παροχή των διαφόρων υπηρεσιών και να υπάρξει από διαφορετικούς δημόσιους φορείς ταυτόχρονη προσφορά για την παροχή υπηρεσιών με ανταγωνιστικές μεταξύ τους τιμές. Τρίτον, θα μπορούσε να θεσπιστεί είτε ανά υπουργείο είτε στο υπουργείο Οικονομικών, γραφείο εξοικονόμησης πόρων, στελεχωμένο από έμπειρους υπαλλήλους που θα πληρώνονται μόνο με ποσοστό επιτυχίας από την πραγματική μείωση των προτεινόμενων προϋπολογισμών των διαφόρων δημοσίων φορέων. Τέλος, η ανάθεση της παροχής δημοσίων υπηρεσιών σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με δημόσιους μειοδοτικούς διαγωνισμούς θα οδηγούσε γρηγορότερα σε μείωση του κόστους της γραφειοκρατικής λειτουργίας και σε εντυπωσιακή βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Δημοσιεύτηκε στις 31/1/2013 στην Καθημερινή http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_31/01/2013_509654

Οι φόροι οδηγούν σε δήμευση

Η χθεσινή απαράδεκτη ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών απάντηση στη διαπίστωση ότι το 2013 είναι έτος δημεύσεως των ακινήτων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, υποτιμά τη λογική μας, όταν μεταξύ άλλων αναφέρει ότι "Ουδείς νέος φόρος σχεδιάζεται να επιβληθεί στα ακίνητα. Ο ένας και μοναδικός φόρος που θα νομοθετηθεί, θα αντικαταστήσει και θα ενσωματώσει όλους τους υπάρχοντες. Δηλαδή θα είναι ένας ενιαίος φόρος, ο οποίος θα εξορθολογίσει το σύστημα φορολόγησης των ακινήτων.".
Επί της "αναψυκτικής" υπό μίαν έννοιαν -αν το πράγμα δεν ήταν τραγικό-, ανακοίνωσης, επισημαίνω τα ακόλουθα:
Εντός του έτους θα ισχύσει ο ενιαίος φόρος ακινήτων που σε ωρισμένες περιπτώσεις θα ανέρχεται σε 1% για περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 800.000 € ενώ θα φθάνει έως και 2%. Τα όρια αυτά είναι δημευτικά. Δηλαδή ετησίως το κράτος φορολογεί ένα μεγάλο τμήμα της περιουσίας κάποιου ανεξαρτήτως της προσόδου αυτής, μόνο και μόνο επειδή έχει την ατυχία να την κατέχει. Περιουσία που επισημαίνω ότι αποκτήθηκε από φορολογημένο εισόδημα του πολίτη, ενώ φορολογήθηκε και η συναλλαγή της -με οποιοδήποτε τρόπο- μεταβιβάσεως.
Ο φορολογούμενος εκτός από το νέο ειδικό φόρο θα πρέπει να πληρώσει και τον ΦΑΠ των προηγουμένων τριών ετών που από αποκλειστική ανικανότητά του το κράτος δεν μπόρεσε να εισπράξει εγκαίρως. Ενώ για το 2011 και για το 2012 ο φορολογούμενος για την ίδια ακίνητη περιουσία πλήρωσε το περίφημο χαράτσι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ).
Όταν ισχυρίζεται το Υπουργείο ότι θα ενσωματώσει όλους τους υπάρχοντες φόρους, εννοεί και το δημοτικό φόρο και τα δημοτικά τέλη και το τέλος ακίνητης περιουσίας (Τ.Α.Π.) και τον πρόσθετο φόρο 3% του εισοδήματος από οικοδομές και τον φόρο επί του τεκμαρτού εισοδήματος ιδιοκτησίας και την προκαταβολή για το επόμενο έτος, και το τέλος χαρτοσήμου και την εισφορά του ΟΓΑ στο χαρτόσημο επί του εισοδήματος από οικοδομές και τόσες άλλες επιβαρύνσεις; Επίσης ο 2013 θα εισπραχθεί ξανά και το ΕΕΤΗΔΕ ή μήπως όχι;
Όλοι αυτοί οι φόροι που δεν πρόκειται να καταργηθούν, στην πραγματικότητα διπλασιάζονται με την κουτοπόνηρη διατήρηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων σε εξωπραγματικά επίπεδα, διπλάσια ή και παραπάνω της σημερινής τους αξίας.Το διπλασιάζονται είναι εντελώς επιεικές, στις περισσότερες περιπτώσεις των μεγάλων ακινήτων, πολλαπλασιάζονται λογω των προοδευτικών κλιμακίων της φορολογίας.
Επομένως το 2013 παρά τις ψευδείς και απατηλές διαβεβαιώσεις του Υπουγείου Οικονομικών θα είναι έτος δημεύσεως πολλών ακινήτων και οικονομικού αδιεξόδου των ιδιοκτητών τους, οι οποίοι θα αναγκαστούν να τα εκποιήσουν σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή προκειμένου να εξοφλήσουν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους που υπολογίστηκαν με βάση πολύ υψηλότερες αξίες από τις πραγματικές. Έχουμε δηλαδή την περίπτωση εξοντώσεως των ιδιοκτητών ακινήτων "δια λαθροχειρίας" και όπως εύστοχα επισημαίνει το σημερινό δημοσίευμα της ΕΣΤΙΑΣ "Το ίδιο το κράτος με τους φόρους οδήγησε τα ακίνητα σε απαξίωση."
Τέλος, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε πόσο πολύ επηρεάζει μια τέτοια άφρων φορομπηχτική πολιτική τις προσπάθειες της ίδιας της κυβέρνησης στο να εκποιήσει τα ακίνητα του δημοσίου, ενώ επιπλέον υπονομεύεται και στο σύνολο της η επιχειρηματική δραστηριότητα δεδομένου ότι και οι επιχειρήσεις πληρώνουν -με εξαίρεση τα ιδιοχρησιμοποιούμενα ακίνητα- τους ίδιους ακριβώς δυσβάστακτους φόρους.

"http://www.minfin.gr/portal/el/resource/contentObject/id/19bd0768-3319-45f8-93a3-57b75b55155c

"Νέοι Φάκελοι" τηλεόραση ΣΚΑΪ 22/1/2013

http://folders.skai.gr/main/theme?id=354