Gary Becker, RIP

Ο Gary Becker που πέθανε χθες υπήρξε από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους της εποχής μας.
Ήταν το 1955 όταν δημοσίευσε με πολύ κόπο είναι αλήθεια τη διατριβή του με θέμα την οικονομική ανάλυση των φυλετικών διακρίσεων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Kι αυτό γιατί το θέμα αλλά και η μεθοδολογία του ξένιζε αρκετά τους οικονομολόγους της εποχής του. Με την υποστήριξη των καθηγητών του Milton Friedman, Theodore Schultz και Gregg Lewis τελικά τα κατάφερε.
Προικισμένος με τεράστιες διανοητικές δυνατότητες και έχοντας ευρύτατη γενική μόρφωση ο Becker άνοιξε νέους δρόμους προσέγγισης των οικονομικών.
Με μεθοδικότητα και συστηματικό τρόπο ανέπτυξε την οικονομική θεωρία της κατανομής του χρόνου, παρουσίασε τη νέα θεωρία συμπεριφοράς του καταναλωτή και αντέκρουσε επιστημονικά πολλές από τις διαδεδομένες στην εποχή του δοξασίες εναντίον του καπιταλισμού, όπως λ.χ. η υποτιθέμενη αντίθεση μεταξύ "πραγματικών" και "τεχνητών" καταναλωτικών αναγκών.
O Becker άνοιξε νέους δρόμους στα οικονομικά μελετώντας από τη σκοπιά της οικονομικής θεωρίας όχι οικονομικούς αλλα κοινωνικούς θεσμούς. Μάλιστα δεν αρκέστηκε στη μελέτη της λειτουργίας των κοινωνικών θεσμών αλλά προσπάθησε να δικαιολογήσει την ύπαρξή τους, όπως λ.χ. την ύπαρξη του θεσμού της οικογένειας ή του θεσμού του γάμου με κλασικά άρθρα του που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του "A Treatise on the Family".
Τα βιβλία του, "Human Capital: A Theoretical and Emperical Analysis" (βιβλίο που του έδωσε το 1992 και το Nobel των Οικονομικών), "Economic Theory" και "The Economic Approach to Human Behavior" συγκαταλέγονται στα κλασσικά βιβλία της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας.

Ο Άρης και το Ισλαμικό Τέμενος

Ουποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Άρης Σπηλιωτόπουλος επιμένει στη διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος με το ερώτημα εάν θα πρέπει να γίνει τζαμί στα όρια του Δήμου Αθηναίων ή όχι. Η αυθάδεια της άγνοιας, θα πείτε. Ή μήπως απλώς ο λαϊκισμός ενός υποψηφίου της λαϊκής Δεξιάς που νιώθει ότι η πολιτική του καριέρα μπορεί να τερματιστεί δύο δεκαετίες νωρίτερα από τότε που ήλπιζε να συμβεί αυτό, δηλαδή στο 67ο έτος της ηλικίας του σύμφωνα με το όριο της συνταξιοδότησης των πολιτικών που ο ίδιος αυθαιρέτως «νομοθέτησε» για να απαλλαγεί από τον πολύ πιο προσεκτικό και πολύ πιο διαβασμένο ομόσταυλο ανθυποψήφιό του.

Θα προσπαθήσω να εστιάσω την κριτική μου μόνο στην τοποθέτηση του υποψήφιου δημάρχου υπέρ της διεξαγωγής τοπικού δημοψηφίσματος για την ανέγερση Ισλαμικού Τεμένους. Επισημαίνω πολύ συνοπτικά τα εξής:

1. Ο νόμος 3512/2006 που εισηγήθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή και ψήφισε με ευρύτατη πλειοψηφία η Βουλή –ανάμεσά τους και ο βουλευτής Άρης Σπηλιωτόπουλος– προβλέπει την ανέγερση Ισλαμικού Τεμένους στα όρια του Δήμου Αθηναίων και συγκεκριμένα στην περιοχή του Βοτανικού. Από προσεκτική ανάγνωση των πρακτικών της Βουλής δεν προκύπτει ότι ο υποψήφιος δήμαρχος Άρης Σπηλιωτόπουλος διατύπωσε αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις (κάτι που έκανε το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ.) σχετικά με την ανάγκη ανέγερσης Ισλαμικού Τεμένους ή με την περιοχή που τελικώς επελέγη.

2. Ο τότε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Άρης Σπηλιωτόπουλος, στο πλαίσιο του παραπάνω νόμου, ενέκρινε την από 31/8/2009 Προγραμματική Σύμβαση που υπεγράφη μεταξύ του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, του Δήμου Αθηναίων, του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (Ο.Ρ.Σ.Α) και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (Κ.Ε.Δ), αντικείμενο της οποίας είναι η ανέγερση Ισλαμικού Τεμένους στον Δήμο Αθηναίων, στην περιοχή του Βοτανικού, για την κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών των Μουσουλμάνων που διαβιούν στην Αθήνα και στην ευρύτερη περιοχή.

3. Η Διεύθυνση Σχεδίου Πόλεως του Δήμου Αθηναίων τήρησε την από τον νόμο προβλεπόμενη διαδικασία δημοσιοποίησης της από 8.12.2010 ομόφωνης απόφασης της Ε.Ε. του Ο.Ρ.Σ.Α., όπως προβλέπεται από τον νόμο (δημοσίευση σε δύο εφημερίδες). Η προθεσμία παρήλθε χωρίς ο Άρης Σπηλιωτόπουλος να υποβάλει ένσταση.

4. Κρίσιμη παρατήρηση. Δεν επιτρέπεται αντικείμενο ενός δημοψηφίσματος να είναι ο περιορισμός θεμελιωδών δικαιωμάτων του ατόμου, όπως στην περίπτωσή μας είναι η θρησκευτική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 13 του Συντάγματος, και περιλαμβάνει αφενός την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης και αφετέρου την ελευθερία εκδήλωσης των θρησκευτικών πεποιθήσεων με σαφή αναφορά στην ανεμπόδιστη άσκηση της λατρείας κάθε γνωστής θρησκείας. Θυμίζω στον υποψήφιο δήμαρχο Άρη Σπηλιωτόπουλο ότι η αρχή της πλειοψηφίας γνωρίζει στα Συντάγματα όλων ανεξαιρέτως των κοινοβουλευτικών δημοκρατιών δυτικού τύπου περιορισμούς, οι οποίοι κυρίως τίθενται από τις διατάξεις για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων.

5. Η άποψη για τη διενέργεια δημοψηφίσματος δεν είναι δημοκρατική αλλά εξόχως αντιδημοκρατική. Γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο η αρχή της πλειοψηφίας, αλλά πολύ περισσότερο η Ελευθερία που κατοχυρώνεται κατ’ ελάχιστον στις Συνταγματικές διατάξεις που προστατεύουν τα ατομικά δικαιώματα. Η Δημοκρατία χωρίς ατομικά δικαιώματα μετασχηματίζεται σε τυραννία της πλειοψηφίας.

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αφού αντιπαρήλθε το πραγματικό θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας ψελλίζοντας ότι τάχα δεν είναι αυτό το θέμα, εν συνεχεία μας επεσήμανε το «θέμα» θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «αντέχει η Αθήνα τζαμί;», υπονοώντας βεβαίως την απάντηση: «δεν αντέχει». Δεν έχει σημασία εάν σε άλλη συνέντευξή του υποκριτικά υποστήριζε, κρατώντας πισινή, ότι άλλο η προσωπική του άποψη –την οποία υποτίθεται ότι αποκρύπτει για να μην επηρεάσει τους Αθηναίους– κι άλλο η άποψή του ως υποψηφίου δημάρχου. Μόνο που δεν μας ενδιαφέρει η προσωπική άποψη του Άρη Σπηλιωτόπουλου, ειδικά εάν αυτός δεν την εκφράζει δημόσια, αλλά όσα αυτός δημόσια υποστηρίζει. Στο σημείο αυτό θέτω κι εγώ μερικά ρητορικά ερωτήματα:

– Η Αθήνα αντέχει να αρνείται σε μια θρησκευτική ομάδα το δικαίωμα να έχει τους δικούς της νόμιμους χώρους προσευχής και λατρείας;

– Υπάρχει άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που να μην έχουν οι μουσουλμάνοι της, ή οποιαδήποτε άλλη γνωστή θρησκευτική ομάδα, τους δικούς τους νόμιμους λατρευτικούς χώρους;

– Είναι αρκετός ένας μόνο λατρευτικός χώρος για τους χιλιάδες μουσουλμάνους που ζουν στην Αθήνα;

– Η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι περισσότερο εφικτή όταν υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός λατρευτικών χώρων ή όταν σε κάθε γειτονιά της Αθήνας δημιουργούνται ανεξέλεγκτα –πλην όμως απολύτως δικαιολογημένα– εκατοντάδες αυτοσχέδια τζαμιά;

– Οι όροι και οι κανόνες ασφαλείας για το κοινό τηρούνται στους νόμιμους ή στους παράνομους χώρους λατρείας και προσευχής;

Ο υποψήφιος δήμαρχος έχει ασφαλώς το αναφαίρετο δικαίωμα να επιχειρεί να καλύψει τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του λέγοντας ό,τι ακραίο του κατέβει στην κεφαλή. Αντιστοίχως κι εμείς έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να μην αφήνουμε αναπάντητα τα όσα ακραία και αβάσιμα υποστηρίζει. Το ευτύχημα είναι πως με τέτοιες δηλώσεις εκ μέρους των κορυφαίων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας οι πολίτες φιλελεύθερων φρονημάτων συνειδητοποιούν έστω και καθυστερημένα ότι το κόμμα αυτό έχει προ πολλού πάρει διαζύγιο από τις ιδέες της ελευθερίας.

* Δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα της Athens Voice στις 11/04/2014. http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/πολιτικη/ο-άρης-και-το-ισλαμικό-τέμενος

Η αλήθεια για το κατοχικό δάνειο

Υποστηρίζεται όχι μόνο από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΕΛ, ΧΑ αλλά και από μη ακραίους πολίτες, ότι η Ελλάδα πρέπει να αξιώσει την επιστροφή του κατοχικού δανείου που έδωσε στη Γερμανία το 1942.
Η ύπαρξη ζωντανής αξίωσης κατά της Γερμανίας (οι ακραίοι την ... υπολογίζουν σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ οι μη ακραίοι σε 15-16 δις ευρώ) είναι μια ακόμη εκδοχή του δόγματος "λεφτά υπάρχουν", εξίσου αβάσιμη ή ανυπόστατη με όλες τις άλλες που δεν αναζητούν τα λεφτά στη σκληρή και υπεύθυνη εργασία και στην απελευθέρωση της οικονομίας από τα δεσμά του κράτους.
Ως προς το περίφημο δάνειο συνοπτικά να επισημάνω τα εξής:
1. Αυτό συνήφθη σε δραχμές και όχι σε δολλάρια, όπως υποστηρίζουν κάποιοι.
2. Με το νόμο 18/1944 η σχέση της νέας δραχμής προς την παλαιά δραχμή ωρίσθηκε σε 50 δις παλαιές δραχμές έναντι μίας νέας.
Με την επιλογή αυτή η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος του Γεωργίου Παπανδρέου επιδίωκε τη διαγραφή όλων ανεξαιρέτως των δραχμικών υποχρεώσεων της χώρας αλλά συγχρόνως και όλων των απαιτήσεων που το κράτος διατηρούσε κατά τρίτων (με εξαίρεση τις οφειλές από φόρους και τις εισφορές σε ασφαλιστικούς οργανισμούς που ρυθμίσθηκαν αργότερα με ειδικό νόμο).
Ο Takis Michas έγραψε πέρυσι ένα εξαιρετικά εμπεριστατωμένο άρθρο επί του θέματος. Το πρόβλημα με τα άρθρα του Τάκη είναι ότι τα διαβάζουν οι σοβαροί άνθρωποι που ούτως ή άλλως δεν πιστεύουν παραμύθια.
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=24548

Συνέντευξη του Τάσου Αβραντίνη στον τηλεοπτικό σταθμό SBC

Πρώτο μέρος: http://youtu.be/3gxopt-xuj0

Δεύτερο μέρος: http://youtu.be/EbIpOEt2Sgw

H «αίρεση της θεοσέβειας» στην πολιτική

Τη Δεξιά του Κυρίου τη γνωρίζουμε όλοι. Η Αριστερά του Κυρίου (δεν μπορεί, έχει και ο Θεός Αριστερά) είναι πάντοτε πιο έξυπνη ή πιο πονηρή. Δεν είναι λίγες πλέον οι περιπτώσεις που ο ΣΥΡΙΖΑ διακριτικά «κλείνει το μάτι» στην Εκκλησία. Το φαινόμενο έχει πολλές εξηγήσεις:

Πρώτον, το κόμμα επιδιώκει παντί τρόπω να μαζέψει ψηφαλάκια και στις εκκλησίες βρίσκει κανείς πολλά. Η ψήφος άλλωστε δεν έχει μυρωδιά.

Δεύτερον, οι πασοκικές ορδές που έχουν κατακυριεύσει την αξιωματική αντιπολίτευση σαν νέος φονικός ιός Η1Ν(3 του Σεπτέμβρη) ξέρουν καλά τη δουλειά. Ποιος ξεχνά τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου από την πρώτη κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, η οποία δεν ολοκληρώθηκε, όπως έπρεπε (λ.χ. η καθιέρωση ως υποχρεωτικού του πολιτικού γάμου) υπό το βάρος των εσωτερικών αντιδράσεων των σοσιαλιστών του Θεού και του τότε σοσιαλιστή αρχιεπισκόπου Σεραφείμ.

Τρίτον, η κοσμοθεωρία του ΣΥΡΙΖΑ, όλο και περισσότερο παίρνει αποστάσεις από το θεμελιώδες πρόταγμα του Διαφωτισμού και του μεγαλύτερου τμήματος της ανανεωτικής αριστεράς, ότι η πίστη δεσμεύει μόνον τους πιστούς και όχι τους πολίτες και ενστερνίζεται τις απολύτως σύμφωνες με το πνεύμα του μαρξισμού απόψεις ότι το άτομο έχει μόνο περιορισμένη αυτονομία και κυρίως προσδιορίζεται από το σύνολο που συμμετέχει.

Τέταρτον, καθόλου δεν ενοχλεί αυτή η προσέγγιση όσους αποδέχονται την παραδοσιακή Μαρξική ρήση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Όχι τόσο γιατί πιστεύουν στην αποποινικοποίηση του «Θρησκατέν» και εν γένει των ναρκωτικών, όσο γιατί στις μέρες μας δεν είναι λίγοι οι μαρξιστές που έχουν στην ανάλυσή τους αποκαταστήσει τον χριστιανισμό ως προοδευτικό ιστορικό φαινόμενο, στα δόγματα του οποίου κατά τα λεγόμενα αμφοτέρων των πλευρών (μαρξιστών και χριστιανών) βρίσκονται τα πρώτα ψήγματα της κομμουνιστικής θεωρίας. Και βέβαια ο φιλελευθερισμός αποτελεί γι’ αυτούς το απόλυτο κακό υπό την έννοια ότι οι βασικές αρχές του (ατομικά δικαιώματα, ελευθερία επιλογής και κυρίως το πρωτείο του ατόμου σε σχέση με τις διάφορες ασαφείς συλλογικότητες, φυλή, θρησκεία, τάξη κ.λπ.) επηρεάζουν τον τρόπο ζωής του δυτικού πολιτισμού εδώ και διακόσια τόσα χρόνια και καθιστούν άγονο το έδαφος στους σπόρους της ολοκληρωτικής σκέψης.

Οφείλω να κάνω στο σημείο αυτό μια μικρή αλλά απαραίτητη διευκρίνιση: η ιστορική σύγκρουση ημών των φιλελευθέρων με τα πάσης φύσεως ιερατεία (και τα μαρξιστικά) που συνεχίζεται μέχρι σήμερα δεν έχει να κάνει με την λατρευτική ή μη ελευθερία των ανθρώπων ή με τη δική τους «διαμεσολαβητική» λειτουργία μεταξύ Θεού και ανθρώπων αλλά με την επιθυμία τους να επεμβαίνουν στα δικαιώματα των ατόμων.

Με βάση τα παραπάνω παρουσιάζει λοιπόν εξαιρετικό ενδιαφέρον η συνέντευξη της υποψήφιας Περιφερειάρχη Αττικής και εκ των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο “Αγιορείτικο Βήμα” με τίτλο «Πώς θα στηρίξουμε το Άγιο Όρος. ΣΥΡΙΖΑ και Εκκλησία συμβαδίζουν στις δράσεις τους…» (20.3.2014).

Στη συνέντευξη αυτή, το εν λόγω στέλεχος, με σεμνότητα αλλά και θεία καθοδήγηση, αναδεικνύει όλες τις πτυχές της ΝΕΠ (Νέα Εκκλησιαστική Πολιτική) του ΣΥΡΙΖΑ. Και ριψοκινδυνεύοντας σε πολύ δύσβατα πεδία σκέψης διακηρύσσει ότι το Άγιον Όρος «αποτελεί ένα σταθερό σημείο πνευματικής αναφοράς για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, υπό την έννοια ότι σε φέρνει αντιμέτωπο – και συνάμα σε καθοδηγεί – με τα πάγια υπαρξιακά ερωτήματα που μας έχουν απασχολήσει από αρχαιοτάτων χρόνων σχετικά με τη φύση του ανθρώπου, το σκοπό της ζωής, το θάνατο… Και αυτή η προσφορά του Όρους είναι αναντικατάστατη.». Προσοχή πρέπει να δοθεί στην ορολογία του κορυφαίου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ: δεν αναφέρεται σε πιστούς χριστιανούς αλλά σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, είτε είναι χριστιανός είτε όχι. Η προσπάθεια επίλυσης των υπαρξιακών προβλημάτων με επιστημονικές μεθόδους, με προσφυγή στην ατομικότητα υπονοείται καταδικασμένη να αποτύχει.

Πιο κάτω η υποψήφια περιφερειάρχης δηλώνει επίσης ότι: «Εκείνο που είναι σημαντικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, και θα επιχειρήσει να διασφαλίσει, είναι να υπάρχει το περιβάλλον που θα επιτρέπει στο Άγιο Όρος να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του, με ηρεμία και προσήλωση στα της ψυχής, στα του πνεύματος, στα του ανθρώπου. Χωρίς πρόθεση πρόκλησης τολμώ να προσθέσω στα τελευταία: στα της εξωτερικής πολιτικής της πατρίδας μας.». Προσέξτε ιδιαιτέρως το τελευταίο, το Άγιο Όρος –κατά το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που τολμά να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, «χωρίς διάθεση πρόκλησης»– πρόκειται να παίξει με τον ΣΥΡΙΖΑ ρόλο και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται εάν θα έχουμε και αγιορείτη μόνιμο υφυπουργό Εξωτερικών. Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, για το θεοσεβές αυτό στέλεχος η θρησκεία δεν αφορά μόνο τους πιστούς αλλά και τους σκεπτόμενους ανθρώπους ακόμη, δεν αφορά μόνο τα άτομα αλλά και την οντότητα της χώρας.

Στην ερώτηση εάν κάποιος συγγενής της έζησε στο Άγιο Όρος, πληροφορία που μάλλον κανέναν δεν ενδιαφέρει και την οποία προφανώς η ίδια έχει δώσει στον δημοσιογράφο, απαντά με τη γνωστή περισπούδαστη κοινότοπη υποκριτική τακτική των φωτομοντέλων: «Για λόγους αρχής, θα προτιμούσα να μην θέσω σε κοινή θέα μία πτυχή της οικογενειακής μας ιστορίας, υπαρκτής αλλά προσωπικής. Άλλωστε, έτσι αντιλαμβάνομαι το ελάχιστο χρέος μου απέναντι σε μια επιλογή ζωής που με γεμίζει με αισθήματα δέους και συγκίνησης.».

Εκεί όμως που πρέπει κανείς να υποκλιθεί στο μακιαβελικό μεγαλείο του στελέχους ήταν στην απάντησή της όταν ρωτήθηκε για τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας:

«Βιώνουμε δύσκολους και πρωτόγνωρους καιρούς. Καιρούς που δεν προσφέρονται ούτε για μεγάλα λόγια ούτε για “παίγνια” κάθε είδους. Καιρούς που απαιτούν, σχεδόν επιβάλλουν, λόγια αλήθειας και ειλικρίνειας. Δεν χωρούν πλέον δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

» Ειδικά στη σημερινή συγκυρία που διεθνώς χαρακτηρίζεται από μη προβλεψιμότητα και αστάθεια, ενώ στο εσωτερικό γνωρίζουμε όλοι τις διαστάσεις της ανθρωπιστικής καταστροφής. Με πλήρη συναίσθηση της βαρύτητας των δύο παραγόντων, τονίζω ότι στο θέμα σχέσεων κράτους - εκκλησίας, δεν πρόκειται να προβούμε σε καμία μονομερή ενέργεια αλλά με διάλογο να επιδιώξουμε τη συνεννόηση προς όφελος της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.».

Βεβαίως μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ του χωρισμού κράτους-εκκλησίας, του συμφώνου συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών κ.ά. Φαίνεται ότι η τάση αυτή αναθεωρείται από το σημαίνον στέλεχος μέχρι τουλάχιστον να διαψευστεί από άλλο σημαίνον στέλεχος. Όσοι σπεύσετε να πείτε ότι πρόκειται για τη γνωστή αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ θα με βρείτε αντίθετο. Κάθε άλλο παρά αδυναμία δηλώνουν οι μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ανακύπτουσες κατά καιρούς διαφωνίες. Αυτή άλλωστε είναι και η δύναμη του μαρξισμού σύμφωνα και με το ιστορικό άρθρο του Κλωντ Ρουά στον Nouvel Observateur τον Ιούλιο του 1977, όπου απαριθμούσε τους 53 μαρξισμούς που υπήρχαν κατά τη δεκαετία του ’70 στη Γαλλία, και μιλούσε για τους «ντισκ-τζόκεϊ της σκέψης», μικροπωλητές «ιδεών για πέταμα». Ο συγγραφέας υποστήριζε ότι το φαινόμενο αυτό ενίσχυε τον μαρξισμό δια της συγχύσεως που δημιουργούσαν, μολονότι οι οπαδοί των διαφόρων εκδοχών του αλληλοαναιρούνταν και μισούνταν μεταξύ τους περισσότερο απ’ όσο μισούσαν τους αστούς αντιπάλους τους.

Αυτό το τελευταίο είναι άλλωστε και το κρυφό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ποικίλες εσωτερικές διαφωνίες και δημόσιες αντιπαραθέσεις στους κόλπους του, μεταξύ συνιστωσών, στελεχών, ηγεσίας κ.λπ., αντί να αποδυναμώνουν προστατεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ από οποιαδήποτε κριτική. Όποιος λ.χ. ενοχλείται με την προφανή επιπολαιότητα του αρχηγού του μπορεί να υιοθετήσει τις κάπως λιγότερο αφελείς απόψεις Σταθάκη, όποιος πούρος μαρξιστής δεν αντέχει τον οικονομικό «ρεαλισμό» [sic] του Δραγασάκη θα ανατρέξει στον Λαφαζάνη και όποιος δεν αντέχει τη λαϊκιστική θεοσέβεια της Δούρου δεν έχει παρά έχει να καταφύγει στην αντικληρικαλική ιδεολογική αγκαλιά της Βαλαβάνη και πάει λέγοντας. Συνεπώς η πολυγλωσσία και οι αντιφάσεις στον πολιτικό λόγο των στελεχών του είναι η δύναμη που καθιστά απρόσβλητο τον ΣΥΡΙΖΑ από οποιαδήποτε ορθολογική κριτική.

Για να καταλήξω όμως επιστρέφω στη συστηματική προσέγγιση που παρατηρείται το τελευταίο τουλάχιστον ενάμισι έτος από μέρους του ΣΥΡΙΖΑ με την Ορθόδοξη Εκκλησία (η «Αυγή» μοίραζε φυλλάδιο με ομιλία του Μ. Βασιλείου κ.ο.κ. και ο ΣΥΡΙΖΑ οργάνωνε συνέδριο με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά» τον Ιανουάριο του 2013). Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι, ανεξάρτητα από την κυνική πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να καρπωθεί και αυτός μερίδιο από τις ψήφους των ορθόδοξων χριστιανών, πρόκειται και επί της ουσίας για μια απολύτως συμβατή σχέση. Είναι σαφές ότι και οι δύο (όπως και οι ακροδεξιές οργανώσεις) διακατέχονται από απέχθεια για τον καπιταλισμό της ελεύθερης επιλογής και των δικαιωμάτων και από την επιθυμία της αδελφότητας, της συντροφικότητας, της φιλικής αγκαλιάς για τον καθένα, υπό τον όρο βεβαίως ότι αυτός ο «καθένας», για να απολαύσει τα αγαθά της κοινοτικής αλληλεγγύης, δεν θα πρέπει να έχει τάσεις διαφοροποίησης από την ιδεολογία και τον σκοπό, ανεξάρτητη γνώμη, αυτονομία, γιατί τότε θα χαρακτηριστεί απλώς ως αποσυνάγωγος της μεγάλης οικογένειας.

Όσοι αριστεροί στέκονται αμήχανα σε τέτοιου είδους δημόσιες τοποθετήσεις των κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, περιμένοντας την καύση των νεκρών, τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών, θεσμικές αλλαγές που θα μείωναν το έλλειμμα θρησκευτικής ελευθερίας νομίζω ότι θα χρειαστεί να περιμένουν μερικές δεκαετίες. Στις επόμενες συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τα κόκκινα λάβαρα πολύ φοβούμαι ότι θα κυματίζουν και οι κιτρινόμαυρες παντιέρες με τους δικέφαλους αετούς – και δεν θα είναι της ΑΕΚ.

Δημοσιεύτηκε στις 22/3/2014 στην ηλεκτρονική σελίδα της Atherns Voice.
http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/πολιτικη/h-«αίρεση-της-θεοσέβειας»-στην-πολιτική

"Η μοιραία τροχοπέδη του κρατισμού"

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί στον παρακάτω σύνδεσμο να παρακολουθήσει την ομιλία μου στις 6/2/2014 στο Ινστιτούτο Διπλωματίας και Εξωτερικής Πολιτικής με θέμα: "Η μοιραία τροχοπέδη του κρατισμού".
https://www.youtube.com/watch?v=kCXSNfophQU&feature=c4-overview&list=UUAdUAdGroXvngWxuBYSslcA

Μην περιμένετε ιδιωτικοποιήσεις από κρατιστές*

Ο Α. Τσίπρας και τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (πάντοτε με φωτεινές εξαιρέσεις) ακολουθεί την καταστροφική συνταγή Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου για να κερδίσει τις εκλογές. Ίσως με λίγο μεγαλύτερη αμετροέπεια. Το θράσος της ασχετοσύνης, βλέπετε. Χρησιμοποιεί τον γνωστό μύθο «Λεφτά υπάρχουν» και τις γνωστές απειλές κατά των ξένων επενδυτών δηλώνοντας ότι είναι υπέρ των κρατικών μονοπωλίων και «κρίσιμης στρατηγικής σημασίας οργανισμών για το δημόσιο».

Ό,τι έκανε δηλαδή ο Γ.Α. Παπανδρέου που κινδυνολογούσε για τα δεινά των ιδιωτικοποιήσεων υπεραμυνόμενος του δημόσιου χαρακτήρα των τηλεπικοινωνιών, των λιμένων, της Ολυμπιακής κ.λπ. και απειλούσε τη Deutsche Telecom και την Cosco, τα ίδια κάνει σήμερα και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση των δικτύων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Ευτυχώς για τη χώρα ο Γ.Α. Παπανδρέου δεν υπήρξε συνεπής και δεν ακύρωσε εκείνες τις ιδιωτικοποιήσεις.

Τα ίδια φαιδρά επιχειρήματα και τότε και τώρα, υπό τη διακριτική υποστήριξη βεβαίως των πραγματικά ωφελούμενων από τη διατήρηση του status quo συνδικάτων κάθε κλάδου και των κομματικών φίλων τους. Είναι ψιλά γράμματα γι’ αυτούς ο αντίλογος ότι οι ιδιωτικοποιήσεις εκείνες ήταν εξαιρετικά επωφελείς για την οικονομία και τους καταναλωτές. Στον χώρο της σταθερής τηλεφωνίας (όπως και παλαιότερα επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη η κινητή τηλεφωνία δόθηκε εξ αρχής σε ιδιωτικές εταιρείες με την αμετακίνητη και γενναία στάση του Στέφανου Μάνου, στην οποία αρχικώς εναντιώνονταν και πολλά στελέχη της τότε κυβέρνησης που διαπνέονταν από ακατάσχετο κρατισμό) ενισχύθηκε ο ανταγωνισμός, δημιουργήθηκαν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, οι τιμές έπεσαν, οι υπηρεσίες αναβαθμίστηκαν και σημαντικές νέες επενδύσεις έγιναν. Στην περίπτωση της Cosco και του Πειραιά παρά την πάσης φύσεως κινδυνολογία και τις περί αντιθέτου προβλέψεις του Γ.Α. Παπανδρέου, οι επενδύσεις που έκανε η Cosco άλλαξαν την εικόνα του, για πρώτη φορά η σταθερά πτωτική για δεκαετίες πορεία της πόλης ανακόπηκε, η διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων τετραπλασιάστηκε (όταν ολοκληρωθεί η νέα επένδυση της Cosco στον Προβλήτα III αναμένεται να δεκαπλασιαστεί) και πλέον ο Πειραιάς κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων λιμένων της Ευρώπης.

Δυστυχώς η κυβέρνηση εμφανίζει ασυγχώρητη ατολμία στην προώθηση ενός προγράμματος σαρωτικών ιδιωτικοποιήσεων και άρσης πλειάδας κανονιστικών ρυθμίσεων που θα άλλαζαν την εικόνα της ελληνικής οικονομίας και θα έθεταν τις βάσεις της ανάπτυξης. Θυμίζω ότι η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ καθυστερεί επί δεκαοκτώ μήνες και μάλλον ματαιώνεται, η ιδιωτικοποίηση μεγάλων λιμένων της χώρας έχει κολλήσει, η απελευθέρωση της οικονομίας από χιλιάδες γραφειοκρατικά εμπόδια καλά κρατεί  κ.λπ. Το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης θα έπρεπε να είχε ταυτοχρόνως επεξεργαστεί και παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα αυξημένης θεσμικής προστασίας, κρατικών εξασφαλίσεων και πρόσθετων φορολογικών κινήτρων προς τους επίδοξους επενδυτές προκειμένου να διασκεδάσει το «ρίσκο της χώρας», που συνίσταται σε απειλές εκ μέρους όλων των κομμάτων του τόξου της φαιοκόκκινης παρωδίας.

Ωστόσο το σοβαρότερο πρόβλημα είναι ότι από την κυβέρνηση ουδείς ενδιαφέρεται ή είναι σε θέση να επιχειρηματολογήσει συστηματικά υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, αναδεικνύοντας τις θετικές επιπτώσεις τους για την οικονομία και κυρίως για τη νοοτροπία των πολιτών. Τις περισσότερες φορές οι ιδιωτικοποιήσεις εμφανίζονται ως αναγκαίο κακό, ως απειλή προς τα διεφθαρμένα συνδικάτα, ως συμβατική δέσμευση προς τους δανειστές μας κ.ο.κ. και όχι ως πρώτιστη συνειδητή επιλογή που ανοίγει τις αγορές, διευκολύνει τον ανταγωνισμό, περιορίζει το σπάταλο-πελατειακό-κομματικό κράτος, ωφελεί τους καταναλωτές και δημιουργεί αναπτυξιακές προοπτικές για την οικονομία.

Όπως έγραφα προ ημερών, για να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά τον σοσιαλισμό πρέπει να μην είσαι σοσιαλιστής.

* Δημοσιεύτηκε στις 04.02.2014 στο http://www.capital.gr/News.asp?id=1951989