Η εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση του ΣΥΡΙΖΑ*

Οι συμβολικές κινήσεις έχουν πάντοτε στην πολιτική την αξία τους. Η νέα κυβέρνηση φαίνεται ότι στον χώρο της Παιδείας θα βγάλει το άχτι της. Εκεί βρίσκονται άλλωστε και κάποιοι από τους συνεπέστερους και ισχυρότερους υποστηρικτές της, αυτοί που η οικονομική θεωρία αποκαλεί «προσοδοθηρικές ομάδες», καθώς χρησιμοποιούν το κράτος και τα κομματικά πελατειακά δίκτυα για να ληστεύουν (δεδομένου ότι κατά κανόνα χρησιμοποιούν και βία) τους ανύποπτους και ανοργάνωτους φορολογούμενους. Είναι εκείνοι που δέχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σημαντικά πλήγματα από τις μεταρρυθμίσεις Γιαννάκου και Διαμαντοπούλου και είναι αυτοί που αποτέλεσαν και θα αποτελέσουν στο μέλλον τα ισχυρά στηρίγματα του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιμετώπιση των πολιτικών του αντιπάλων. Εάν υιοθετηθούν από την κυβέρνηση οι δηλώσεις Μπαλτά και Κουράκη, θα πρόκειται για καθολική ανατροπή όλων των μεταρρυθμίσεων που εισήχθησαν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια με στόχο την εναρμόνισή του με όλα τα αντίστοιχα διεθνή συστήματα και επιστροφή στην καταστροφική μακαριότητα της Μεταπολίτευσης.

Τα όσα είπαν ο υπουργός και ο αναπληρωτής υπ. Παιδείας συνιστούν «αντιμεταρρύθμιση» με σαφή χαρακτηριστικά αφάνταστης προχειρότητας και καθαρής ιδεοληψίας. Στη μέση της σχολικής χρονιάς θα επιχειρήσουν να αλλάξουν όλα όσα ισχύουν, ανατρέποντας τον οικογενειακό προγραμματισμό των πολιτών και συνεχίζοντας τη μακρόχρονη παλαιοκομματική παράδοση του «ράβε-ξήλωνε» χωρίς προηγούμενο διάλογο, συναίνεση και κυρίως αξιολόγηση για το ποια από τις αλλαγές των τελευταίων χρόνων ήταν ωφέλιμη και ποια όχι.

Σχετικά με τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν επισημαίνω τα ακόλουθα: Καταργείται κάθε πνεύμα διασφάλισης ποιότητας και λογοδοσίας εντός του εκπαιδευτικού συστήματος με το «ξήλωμα» όλων των μηχανισμών που θα επέτρεπαν κάτι τέτοιο (π.χ. κατάργηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών). Επανεισάγεται η αντίληψη της ήσσονος προσπάθειας και μιας εξισωτικής προς τα κάτω λαϊκιστικής προσέγγισης (π.χ. κατάργηση της «Τράπεζας Θεμάτων», κατάργηση εξετάσεων Α΄ και Β΄ Λυκείου, επιστροφή των «αιώνιων φοιτητών» στα ΑΕΙ, διευκόλυνση των μετεγγραφών από ΑΕΙ σε ΑΕΙ).

Επανέρχεται προσωπικό με μόνο κριτήριο ότι όσοι επαναπροσληφθούν υποστήριξαν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία με αντάλλαγμα την επαναπρόσληψη. Μας διαφεύγει όμως η ουσία, που είναι τα μεγάλα κενά σε κύριες ειδικότητες εκπαιδευτικών στα σχολεία. Και αυτό το τελευταίο, τα κενά σε κύριες ειδικότητες, είναι ίσως ένα κρίσιμο πρόβλημα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που συνδέεται άμεσα με τον υπερβολικά μεγάλο αριθμό σχολικών μονάδων σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Η Ελλάδα διαθέτει σε αναλογία με τον πληθυσμό της διπλάσιο αριθμό σχολικών μονάδων από τον μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. Η Διαμαντοπούλου είχε ξεκινήσει το πολύ σωστό μέτρο των συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων. Παρά τις τρομερές αντιδράσεις των τοπικών παραγόντων-«φεουδαρχών», περίπου δύο χιλιάδες σχολεία συγχωνεύθηκαν, υπήρξε βελτίωση της κατάστασης και σαφώς καλύτερη διαχείριση των διαθέσιμων πόρων. Οι επίγονοι της Διαμαντοπούλου στο υπουργείο Παιδείας διέκοψαν το μέτρο. Ωστόσο και σήμερα υπάρχει επιτακτική ανάγκη για συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων, κάτι που δυστυχώς δεν περιλαμβάνεται στις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, αφού εμπεριέχει μεγάλο πολιτικό κόστος. Για να γίνει αντιληπτός ο παραλογισμός, τη στιγμή που στην Πορτογαλία ο μέσος όρος των μαθητών ενός γυμνασίου είναι περίπου 900, στην Ελλάδα δεν ξεπερνούν τους 300.

Τα παραπάνω οδηγούν σε δυσάρεστες σκέψεις για το μέλλον της Παιδείας μας. Αντί για τις βαθιές ποιοτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, η πολιτική που εξαγγέλλεται είναι απλώς η κατεδάφιση και η επιστροφή σε ένα λαϊκιστικό παρελθόν μιας εξισωτικής αυταπάτης περί δήθεν κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι πρώτοι που θα πληγούν από το χαμηλής ποιότητας κομματικό σχολείο και πανεπιστήμιο, που επαναφέρει εν ονόματι της κοινωνικής δικαιοσύνης ο ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι οι κοινωνικά αδύνατοι, οι μαθητές και φοιτητές από τα λιγότερο προνομιούχα στρώματα, υπέρ των οποίων υποτίθεται ότι εργάζεται. Με βεβαιότητα θα αναστραφεί το ρεύμα επιστροφής μαθητών από τα ιδιωτικά στα δημόσια και ιδιαίτερα στα πρότυπα δημόσια σχολεία, ενώ θα φουντώσει το ρεύμα φυγής πολλών νέων από τις πιο εύπορες οικογένειες σε πανεπιστήμια του εξωτερικού σε αναζήτηση ποιοτικών σπουδών, όταν τα ελληνικά πανεπιστήμια θα είναι διαρκώς κατειλημμένα σε ένδειξη συμπαράστασης στον Μαδούρο.

Νομίζω ότι στην περίπτωση της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ισχύει απολύτως αυτό που έγραφε ο Γουσταύος Λε Μπον, ότι «κυβερνά κανείς ευκολότερα τον λαό εξάπτοντας τα πάθη του παρά προωθώντας τα συμφέροντά του».

* Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 31ης Ιανουαρίου 2015. http://www.kathimerini.gr/801751/opinion/epikairothta/politikh/h-ekpaideytikh-antimetarry8mish-toy-syriza

Τι δεν είπε ο κ. Τσίπρας στην επιστολή του*

Των Γεωργίου Μπήτρου, Σπύρου Παρασκεύπουλου και Αναστασίου Αβραντίνη**

Αγαπητοί αναγνώστες της Handelsblatt, ήθελα να σας γράψω μερικά πράγματα ακόμα που ξέχασα στην προηγούμενη επιστολή μου. Βλέπετε, με τις εκλογές άλλες φορές ξεχνάω, άλλες φορές μπερδεύω αυτά που πρέπει να λέω στην Ελλάδα με αυτά που πρέπει να λέω στο εξωτερικό.

Σας είπα ότι θα κάνουμε πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Δηλαδή, ότι δεν θα ξοδεύουμε περισσότερα από όσα βγάζουμε. Καλά, κάτι δανεικά που μας δώσατε, σας το έγραψα ήδη, ήταν υπερβολικά πολλά και μας καταδίκασαν σε σκληρή λιτότητα, οπότε μην περιμένετε να κάνουμε και κανονικά πλεονάσματα, για να σας τα ξεπληρώσουμε. Γι’ αυτό και θα κάνουμε στάση πληρωμών, μέχρι να κάνουν όλοι οι Ευρωπαίοι μια διάσκεψη για να μας χαρίσουν τα χρέη, όπως είχαν κάνει κάποτε και στη χώρα σας.

Και πώς θα τους ισοσκελίσουμε τους προϋπολογισμούς; Με σπουδαία αναπτυξιακά μέτρα. Θα επανιδρύσουμε κρατικό αερομεταφορέα, γιατί χωρίς αυτόν μαράζωσε όλη η χώρα και δεν παράγει. Θα διώξουμε τους Κινέζους από τον Πειραιά και θα δώσουμε τη διοίκηση του λιμανιού στους συνδικαλιστές. Θα κρατικοποιήσουμε τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας. Θα αυξήσουμε τη φορολογία των μεγάλων επιχειρήσεων στο 70%, τοποθετώντας συγχρόνως κομματικό επίτροπο στα διοικητικά συμβούλια με δικαίωμα veto. Θα απαγορεύσουμε την έξοδο από τη χώρα όσων επιχειρήσεων και επιχειρηματιών δεν συμφωνούν με τα μέτρα. Θα καταργήσουμε τον all-inclusive τουρισμό και έτσι θα έρχονται όλοι οι ζάπλουτοι στη χώρα μας, που δεν θα χρειάζεται να συναγελάζονται με τα φτωχά ρεμάλια. Θα συλλάβουμε τους εφοπλιστές μέχρι να καταπλεύσουν όλα τα πλοία τους στον Πειραιά, όπου υποχρεωτικά θα νηολογηθούν και εν συνεχεία θα τα αναλάβουν κομματικοί κομισάριοι. Θα μοιράσουμε 12 δισεκατομμύρια ευρώ σε παροχές, που θα σπρώξουν όλους τους Ελληνες σε νέες start-ups. Θα φέρουμε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, για να τονώσουμε την απασχόληση. Θα τελειώσει η φοροδιαφυγή· θα είναι όλοι τόσο ευτυχισμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα πληρώνουν οικειοθελώς τους φόρους τους.

Φυσικά, με τα μέτρα αυτά θα έχουμε τεράστιο πλεόνασμα, γιατί ξέχασα να σας πω ότι θα πάρουμε και τις αποζημιώσεις για τις ζημιές της Κατοχής και το ποσό των κατοχικών δανείων πίσω από τη χώρα σας. Ετσι η γενιά σας θα έχει την τεράστια ηθική ικανοποίηση ότι ξέπλυνε, επιτέλους, το άγος του ναζισμού που ακόμη βαραίνει τη χώρα σας. Και επειδή έχω και καλές σχέσεις με την Εκκλησία της Ελλάδος τώρα τελευταία, θα φροντίσω να γίνει και μια καλή επιμνημόσυνη δέηση, να σχωρεθούν τ’ αποθαμένα σας. Τι άλλο θέλετε;

Τι; Τα χρήματά σας πίσω; Μα σας έγραψα και προχθές: κακώς μας τα δώσατε. Πολλά μας δώσατε, δεν είχατε τι να κάνετε τα χρήματά σας και μας δανείσατε για να μας υποδουλώσετε. Και, τα έχουμε ξαναπεί, όλα αυτά που έλεγαν ότι το έλλειμμα της πατρίδας μου το 2009 είναι τεράστιο, όλα είναι ψέματα. Ο πιο πιστός μου σύμμαχος τους τελευταίους μήνες, ο Πάνος Καμμένος, το έχει καταγγείλει: ότι κάποιοι μαγείρεψαν τα στοιχεία, για να μπορείτε εσείς να μας δανείσετε. Εμείς δεν θέλαμε, εσείς επιμένατε, να το λοιπόν το αποτέλεσμα. Και αν επιμένετε πολύ, θα πρέπει να δεχθείτε και το ολοκληρωτικό μας επιχείρημα: ένας ολόκληρος λαός μάς ψήφισε, για να μη σας πληρώσουμε, επειδή ξέρει πως στην Ελλάδα όποιος φωνάξει πιο δυνατά κερδίζει (μη νομίζετε ότι οι ψεκασμοί σας θα μας κάμψουν το φρόνημα ή θα μας κλείσουν τη φωνή).

Δεν έχετε, λοιπόν, να φοβηθείτε τίποτα από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – αν είστε καλά παιδιά. Διαφορετικά, θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα σκάσουμε – και τότε να δούμε ποιος θα σώζει την Ευρωζώνη και ποιος θα αγοράζει Porsche και Mercedes. Αν καταστραφούμε, καταστραφήκατε κι εσείς μαζί μας.

Αυτά για σήμερα,
Αλέξης Τσίπρας εσωτερικού

* Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 20 Ιανουαρίου 2015 http://www.kathimerini.gr/800188/article/oikonomia/die8nhs-oikonomia/ti-den-eipe-o-k-tsipras-sthn-epistolh-toy

**Οι κ. Γ. Μπήτρος και Σπ. Παρασκευόπουλος είναι οικονομολόγοι και ο κ. Αν. Αβραντίνης δικηγόρος.

Το μόνο φάρμακο είναι η μείωση του κράτους

ΟΡοΐδης έγραψε κάποτε ότι για όσες αρρώστιες υπάρχει θεραπεία προτείνεται μόνο ένα φάρμακο, για όσες δεν υπάρχει θεραπεία προτείνεται αφθονία φαρμάκων. Για την ελληνική ασθένεια ένα φάρμακο υπάρχει μόνο: η ταχεία και δραστική μείωση του κράτους.

Ό,τι και να συμβεί με το χρέος της χώρας, το ουσιαστικό ερώτημα είναι εάν θα αλλάξουμε ρότα ή θα μείνουμε εγκλωβισμένοι στα δεσμά του κρατισμού που καταστρέφει την οικονομία.

Πριν από τη συζήτηση πώς θα δαπανήσουμε το παραγόμενο εισόδημα, προηγείται το ερώτημα πώς θα δημιουργηθεί εισόδημα. Στην Ελλάδα εμπόδιο στην παραγωγή και στην ανάπτυξη για δεκαετίες στέκεται το υδροκέφαλο κράτος. Δεν υπάρχει επένδυση που να έγινε τις τελευταίες δεκαετίες χωρίς καθυστέρηση, γραφειοκρατικά εμπόδια, διαφθορά και σαμποτάζ από διάφορες αντιδραστικές δυνάμεις.

Η φορολογία (άμεση, έμμεση και ασφαλιστικές εισφορές) εξουθενώνει τις επιχειρήσεις, ενώ η πολυπλοκότητα του συστήματος και οι συνεχείς αιφνιδιασμοί με την αλλαγή των κανόνων αυξάνουν στον ουρανό το λειτουργικό κόστος τους. Η πολύπλοκη ελληνική νομοθεσία εμποδίζει το άνοιγμα, αλλά το σημαντικότερο, απαγορεύει κατ’ ουσίαν το κλείσιμο των επιχειρήσεων, καταδικάζοντας έτσι τους πολίτες που τολμούν να αναλάβουν επιχειρηματικά ρίσκα σε μια ιδιότυπη μακροχρόνια ομηρία.

Η ανάπτυξη δεν διατάσσεται με νόμους και φετφάδες, η παραγωγή δεν ξεκινά σε ένα ουσιαστικά σοβιετικό αντιπαραγωγικό και εχθρικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον. Η Ελλάδα πρέπει να μετατραπεί σε Pro Business χώρα, όπου θα υπάρξουν αμετάβλητα κίνητρα προσέλκυσης ή επιστροφής κεφαλαίων και εμφάνισης της πραγματικής περιουσίας των πολιτών, χαμηλή φορολογία και άρση όλων των γραφειοκρατικών εμποδίων.

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει ένα μακροχρόνια σταθερό θεσμικό περιβάλλον, δραστική μείωση του κράτους, μείωση και απλοποίηση της φορολογίας, πόλεμο με τη γραφειοκρατία, ιδιωτικοποιήσεις (κανονικές, όχι εκείνες που τα προς ιδιωτικοποίηση ακίνητα αγοράζονται από κρατικές τράπεζες ή τις άλλες που οι όροι του διαγωνισμού αλλάζουν μετά την υποβολή των προσφορών).

Ως προς το πρώτο, πρέπει με αυξημένης τυπικής ισχύος νομοθεσία –αυτή που υπερισχύει των τυπικών νόμων– να απαγορευθεί κάθε έμμεση ή άμεση κρατικοποίηση ελληνικών ή ξένων επενδύσεων και η αποτελεσματική προστασία τους. Επίσης κάθε τέτοια επένδυση θα πρέπει να απαλλάσσεται για δέκα τουλάχιστον χρόνια από κάθε φόρο εισοδήματος ή πάσης φύσεως επιβάρυνση.

Πάρτε το παράδειγμα της ναυτιλίας μας. Στις θάλασσες ολόκληρης της Γης συναντάς την Ελλάδα της δημιουργίας και της προόδου, πρωταγωνίστρια και ισχυρή στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, χωρίς καμιά κρατική συνδρομή ή επιδότηση.

Ο ελληνικός στόλος το 2014 αριθμούσε 4.894 πλοία συνολικής χωρητικότητας 291,7 εκατ. τόνων (dwt), παραμένοντας για μια ακόμη χρονιά πρώτος στον κόσμο με δεύτερη την Ιαπωνία. Aλλά και στα υπό ναυπήγηση πλοία οι Έλληνες εφοπλιστές καταλαμβάνουν την πρώτη θέση, με τον απίστευτο αριθμό των 5.389 πλοίων συνολικής χωρητικότητας 335,5 εκατ. τόνων (dwt). Οι παραγγελίες τους στα ξένα ναυπηγεία ξεπερνούν σε αξία τα 13 δισ. δολάρια.

Περίπου το 7% του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από τη ναυτιλία μας, ενώ ανεκτίμητη είναι η συνεισφορά των ναυτιλιακών επιχειρήσεων ελληνικών συμφερόντων στο ΑΕΠ της Ε.Ε. (κοντά στα 70 δισ., ίσως και παραπάνω). Η ελληνική ναυτιλία έχει δημιουργήσει 200.000 θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και περίπου 2,4 εκατ. στην Ε.Ε.

Εάν μάλιστα οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο δεν είχαν μέχρι τώρα επιδείξει τόσο μυωπική, ιδεοληπτική και συμπλεγματική στάση έναντι των Ελλήνων εφοπλιστών. συνεπικουρούμενοι από τα αντιδραστικά συνδικάτα της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, η συνεισφορά της ναυτιλίας μας στο ΑΕΠ της χώρας θα ξεπερνούσε το 12% και θα είχαν δημιουργηθεί τουλάχιστον άλλες 200.000 θέσεις εργασίας. Επισημαίνω ακόμη ότι το 90% του παγκοσμίου εμπορίου διεξάγεται διά θαλάσσης και οι Έλληνες εφοπλιστές ελέγχουν περισσότερο από το 20%.

Αυτό το εξωστρεφές παραγωγικό πρότυπο πρέπει να υιοθετήσουμε και στους άλλους κλάδους της οικονομίας μας, στον τουρισμό, στη βιομηχανία, στο εξαγωγικό εμπόριο και στην αγροτική παραγωγή. Εάν θέλουμε η Ελλάδα όχι μόνο να ξεπεράσει την κρίση αλλά και να πρωταγωνιστήσει διεθνώς.

Επαναλαμβάνω, κρίσιμες προϋποθέσεις είναι η δημιουργία ενός σταθερού και ευνοϊκού φορολογικού καθεστώτος και η άρση όλων των κρατικών εμποδίων και γραφειοκρατικών αντικινήτρων που παρεμποδίζουν την επιχειρηματικότητα, απονευρώνουν την καινοτομία και δυσκολεύουν την εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων.

Δημοσιεύτηκε στην Athens Voice στις 17/1/2015
http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/πολιτικη/το-μόνο-φάρμακο-είναι-η-μείωση-του-κράτους

«Πέρα από το γεγονός, πώς σας φάνηκε η παράσταση;»*

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το άρθρο του τέως υπουργού του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Φλωρίδη στην Αthens Voice (με τίτλο «Ακίνητα και κινητικοί μεγαλο-ιδιοκτήτες», 20.11.2014) εναντίον των μεγαλοϊδιοκτητών που «ξέσπασαν σε ιαχές θριάμβου» μετά την έκδοση της υπ’ αριθμόν 4003/2014 αποφάσεως της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Δεν είμαι βέβαιος για το ποιος είναι ο σκοπός του άρθρου του Γ. Φλωρίδη, είμαι βέβαιος όμως ότι τα όσα βιαστικά και ιδεοληπτικά γράφει, χωρίς, όπως ομολογεί, να έχει διαβάσει το σκεπτικό της απόφασης, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Το γενικό συμπέρασμα από την προσεκτική ανάγνωση του άρθρου είναι ότι παραβλέπει την ουσία της απόφασης, που ήταν η υποχρέωση της διοίκησης να φορολογεί την ακίνητη περιουσία στη βάση της πραγματικής της αξίας και όχι κάποιας πλασματικής, που είχε καθορισθεί πολλά χρόνια πριν.
Παρ’ όλα αυτά ας εξετάσουμε τα επιχειρήματα του αρθρογράφου, ένα προς ένα, για να μην τον αδικήσουμε.

1. Ο τέως υπουργός διαπιστώνει ότι «η Κυβέρνηση, εφόσον εκτιμά διαφορετικά το ζήτημα, θα μπορούσε ν’ αλλάξει το νόμο και αντί για δύο χρόνια να θέσει όριο αναπροσαρμογής τα πέντε χρόνια!» (σημ.: το θαυμαστικό είναι του Γ. Φλωρίδη). Ξενίζει πράγματι η αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία αναφέρει ότι θα μπορούσε η Διοίκηση (προφανώς εννοεί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία) να καθορίσει ότι η αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών γίνεται κάθε πέντε, και όχι κάθε δύο χρόνια, γιατί όχι –λέω εγώ τότε– και κάθε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια – την κολοκυθιά θα παίξουμε; Με άλλα λόγια, εξουσία είμαστε, ό,τι θέλουμε κάνουμε, ρε... Μόνο το ύφος μπορεί να διαφέρει. Διαφεύγει από τον αρθρογράφο βεβαίως μια τόση δα μικρή λεπτομέρεια, ότι το Σύνταγμα επιτάσσει τη συνεισφορά των πολιτών στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους και όχι ανάλογα με την αυθαίρετη κρίση ή τον τσαμπουκά της Διοίκησης. Οι αντικειμενικές αξίες δεν είναι μέσο επιβολής φορολογίας, αλλά μέσο προσδιορισμού της φορολογητέας ύλης. Σε πολλούς υπάρχουν ακόμη τα κατάλοιπα των αρχών της δεκαετίας του ’80, τότε που το ΠΑΣΟΚ συζητούσε στα σοβαρά το ενδεχόμενο να αναθεωρείται το Σύνταγμα με απλό τυπικό νόμο, ώστε η επανάσταση να μην συναντά μικροαστικά εμπόδια.

2. Φαίνεται ακόμη ότι η ορολογία των land lords του πρώην υπουργού Οικονομικών κατά των ιδιοκτητών και μάλιστα των μεγαλοϊδιοκτητών έχει μεγάλη πέραση και ότι είναι και πιασάρικη. Υποθέτω, από τα συμφραζόμενά τους, ότι οι μεγαλοϊδιοκτήτες δεν είναι άξιοι δικαστικής προστασίας τουλάχιστον στον βαθμό του ορθού προσδιορισμού της φορολογητέας ύλης τους.

3. Άλλη ηθελημένη ή μη –ούτως ή άλλως ασυγχώρητη– σύγχυση ακολουθεί: «Το 10% των φορολογουμένων Ελλήνων καρπώνεται το 40% των συνολικών εσόδων που προέρχονται από τα ακίνητα». Είναι δυνατόν να συγχέεται η φορολογία των προσόδων από την ακίνητη περιουσία με την φορολογία της κατοχής της περιουσίας καθαυτή;

4. Και φτάνουμε στη κορωνίδα των επιχειρημάτων: «… με ποιο κριτήριο να ορίσεις νέες αντικειμενικές αξίες όταν δεν πραγματοποιούνται αγοραπωλησίες ακινήτων; Και αν πράγματι έχουν χαμηλώσει οι αξίες, σε τι ποσοστό; …». Το ότι η αγορά ακινήτων είναι ουσιαστικά νεκρή δεν κάνει τον αρθρογράφο να αναρωτηθεί μήπως η πραγματική ανταλλακτική αξία των ακινήτων είναι μηδαμινή εξαιτίας της υπέρμετρης φορολόγησης, αλλά να το εκλάβει ως αφορμή για να υποστηρίξει τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας χωρίς, τελικά, να υπολογίζεται η πραγματική της αξία. Διερωτάται ποιοι θα ωφεληθούν από τις αναμενόμενες πτώσεις στις αντικειμενικές αξίες, χωρίς να δέχεται ως βασική αξία κράτους δικαίου τη δράση της Διοικήσεως με βάση κανόνες και όχι αυθαιρέτως. Με άλλα λόγια, επειδή θεωρεί ότι οι πλούσιοι ιδιοκτήτες δεν πληρώνουν αρκετά, ας παραμερίσουμε τη νομιμότητα, για να τους κάνουμε να πληρώσουν όσα χρειαζόμαστε.

Το επιχείρημα αυτό του αρθρογράφου ήταν και το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ισχυρίστηκε, πιο συγκεκριμένα, ότι η διαδικασία αναπροσαρμογής των αντικειμενικών αξιών ξεκίνησε το 2010, αλλά τον Μάιο του 2012 (που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί) διαπιστώθηκε ότι «οι αξίες των ακινήτων υφίσταντο μια συνεχή μεταβολή που δεν ήταν δυνατό να αποτυπωθεί στις Εισηγήσεις των αρμοδίων Επιτροπών, λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που είχε μεσολαβήσει από την έναρξη της διαδικασίας αναπροσαρμογής των τιμών αλλά και έλλειψης επαρκών στοιχείων αγοραπωλησιών ακινήτων συνεπεία της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας». Έτσι όμως η διοίκηση ομολόγησε ότι, μέσα σε δύο χρόνια (2010-2012), οι τιμές των ακινήτων είχαν μεταβληθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό σε σχέση με το 2010, που ούτε καν το 2010 μπορούσε να είναι σημείο αναφοράς και, ακόμη περισσότερο, ότι οι αντικειμενικές αξίες του 2007 δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές αξίες του 2014.

Επιπλέον, το 2012, με το δεύτερο μνημόνιο, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε ανεπιφύλακτα τη διεθνή δέσμευση έναντι των δανειστών μας ότι θα αναπροσαρμόσει τις αντικειμενικές αξίες το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο του έτους 2012. Ακόμη, τον Φεβρουάριο του 2013, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας αποφάσισε μέχρι τις 8.7.2013 να ολοκληρωθεί το έργο της αρμόδιας Επιτροπής και να αναπροσαρμοστούν οι τιμές ζώνης των ακινήτων σε όλη την Επικράτεια. Σύμφωνα μάλιστα με τις δηλώσεις του πρώην υπουργού Οικονομικών, οι νέες αντικειμενικές αξίες (δηλαδή οι αντικειμενικές αξίες του 2013) θα βασίζονταν στις πραγματικές αξίες που ίσχυαν το 2005, λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που διέθετε για την περίοδο αυτή η αγορά ακινήτων.

Η υποτιθέμενη αδυναμία της διοικήσεως καταρρίπτεται βεβαίως ως επιχείρημα και αποδεικνύεται προσχηματική και από τα εξής:

- από την έκθεση του Διοικητή της ΤτΕ για το 2012, όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων: «Η αποκλιμάκωση των τιμών στην αγορά των κατοικιών συνεχίστηκε με εντονότερο ρυθμό το 2012 (...) Από την αρχή της τρέχουσας κρίσης (γ΄ τρίμηνο του 2008) έως το δ΄ τρίμηνο του 2012 (...) η συνολική υποχώρηση των τιμών των διαμερισμάτων έφθασε σε ονοματικούς όρους το 27,9%. (...)». Στην έκθεση του Διοικητή της ΤτΕ για το 2013 αναφέρεται ότι η πτώση των τιμών των διαμερισμάτων συνεχίστηκε με υψηλούς ρυθμούς και έφθασε σε σχέση με το τέλος του 2008 το 33,4% της αξίας τους. Αναφέρει επί λέξει στην έκθεσή του ο Διοικητής της ΤτΕ: «Η φορολογική επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας στην διάρκεια της τρέχουσας κρίσης έχει επιτείνει την ύφεση στην αγορά ακινήτων και έχει αποθαρρύνει σημαντικά τη ζήτηση».

- εάν δεν μπορεί να προχωρήσει σε αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών η Διοίκηση λόγω της ελλείψεως στοιχείων, τότε πώς ενέταξε, το 2011, εν μέσω δηλαδή της οικονομικής κρίσης, στο σύστημα των αντικειμενικών αξιών χιλιάδες νέες περιοχές της χώρας;

-οι διακυμάνσεις των τιμών των ακινήτων δεν έχουν πάψει να μετρώνται με μεγάλη ακρίβεια από διεθνείς οίκους εγνωσμένου κύρους, όπως λ.χ. η Fitch, η οποία στην τελευταία έκθεσή της υπολογίζει, βασιζόμενη σε τρέχοντα στοιχεία της αγοράς ακινήτων, ότι η πτώση των τιμών των ακινήτων σε σχέση με το έτος 2009, το 2014 θα κυμανθεί περίπου στο 45% της αξίας τους.

Δεν είναι εδώ η κατάλληλη θέση να γίνει η συζήτηση για τη φορολόγηση της κατοχής της ακίνητης περιουσίας, για το ότι η περιουσία έχει αποκτηθεί με εισοδήματα που έχουν ήδη φορολογηθεί και ότι έτσι έχουμε στην ουσία αναδρομική φορολόγηση εισοδήματος, ότι οι πρόσοδοι από την περιουσία, όταν υπάρχουν, φορολογούνται, για το κατά πόσον είναι δίκαιο να φορολογείται μια περιουσία χωρίς να αποδίδει (πράγμα που είναι εντελώς διαφορετικό από την επιβολή ανταποδοτικών τελών για υπηρεσίες, δημοτικές ή άλλες, που συναρτώνται με την περιουσία και την εκμετάλλευσή της), κ.λπ.

Με εκπλήσσει όμως η αυθαίρετη και εξαιρετικά ιδεοληπτική θεώρηση του αρθρογράφου ότι, για να υπάρχουν τόσες αντιδράσεις σε ένα φόρο, για να είναι «μισητός», προφανώς θα είναι δίκαιος. Περίεργη στ’ αλήθεια αίσθηση φορολογικής δικαιοσύνης, με ενσωματωμένο μάλιστα μπόλικο κοινωνικό φθόνο.

Πάντως, πάνω-κάτω τα ίδια επιχειρήματα θα χρησιμοποιούσαν και οι Οθωμανοί για να υπερασπιστούν τον «μισητό» στους ραγιάδες κεφαλικό φόρο. Δηλαδή δίκαιο κράτος για τον αρθρογράφο είναι αυτό που φορολογεί υπερβολικά, όχι αυτό που φροντίζει η φορολογία να έχει σχέση με τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών και να τελεί σε σχετική αναλογία με τις ανταποδοτικές παροχές του προς αυτούς. Λυπάμαι που θα δυσαρεστήσω τον αρθρογράφο, τέως υπουργό του ΠΑΣΟΚ, όμως άλλα προβλέπουν το Σύνταγμά μας και οι διεθνείς συνθήκες που έχουμε υπογράψει και μας δεσμεύουν.

Το σχολιαζόμενο άρθρο είναι απογοητευτικό κυρίως γιατί δεν αντιλαμβάνεται το προφανές, που είναι η ουσία της ομόφωνης απόφασης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, ότι δηλαδή δεν επιτρέπεται για οποιαδήποτε σκοπιμότητα να φορολογείται ανύπαρκτη περιουσία και γιατί το πνεύμα του θυμίζει εκείνη την ανέμελη δημοσιογράφο η οποία αμέσως μετά τη δολοφονία του προέδρου Λίνκολν το 1865 στο θέατρο ρωτούσε τη σύζυγο του δολοφονηθέντος: «Πέρα από το γεγονός, πώς σας φάνηκε η παράσταση;».

*Δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική Αthens Voice στις 22/11/2014

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/πολιτικη/«πέρα-από-το-γεγονός-πώς-σας-φάνηκε-η-παράσταση»

Τα δάνεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πληγή της δημοκρατίας

Tον Απρίλιο του 2013 η κυβέρνηση νομοθέτησε «νύχτα», με άσχετη τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, την ακόλουθη διάταξη:

«Δεν συνιστά απιστία, κατά την έννοια των άρθρων 256 και 390 του Ποινικού Κώδικα, για τον Πρόεδρο, τα μέλη του Δ.Σ. και τα στελέχη των Τραπεζών, η σύναψη δανείων πάσης φύσεως με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημοσίου τομέα, όπως αυτός οριοθετείται κατά νόμο, καθώς και η εν γένει παροχή πιστώσεων σε αυτά, εφόσον πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας και β) τηρήθηκαν, κατά τη χορήγησή τους, οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Τράπεζας της Ελλάδος (ΠΔΤΕ).» (άρθρο 78 ν. 4146/2013).

Η πρόθεση της κυβέρνησης ήταν ξεκάθαρη: η απαλλαγή των διοικήσεων των τραπεζών για τα δάνεια που χορηγήθηκαν σε κόμματα, ΔΕΚΟ, νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου κ.λπ. χωρίς να τηρηθούν τα πιστοδοτικά κριτήρια που ορίζονται από την τραπεζική νομοθεσία.

Θυμίζω ότι τον Απρίλιο του 2013 ερευνάτο το θέμα της κακουργηματικής απιστίας των διοικήσεων των τραπεζών που είχαν χορηγήσει δάνεια σε κόμματα και των κομματικών ηγεσιών ως ηθικών αυτουργών από τους οικονομικούς εισαγγελείς Πεπόνη και Μουζακίτη. Δεν ξέρω τι έχει γίνει με εκείνη την εισαγγελική έρευνα αλλά θυμίζω ακόμη για όσους δικαστικούς λειτουργούς το έχουν λησμονήσει ότι το Σύνταγμα απαγορεύει απολύτως την αμνηστία των κοινών εγκλημάτων (άρθρο 48 παρ. 3).

Xθες η κυβέρνηση ψήφισε το ακατάσχετο και ανεκχώρητο μέχρι το 40% της κρατικής χρηματοδότησης των κομμάτων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επιχειρούν κάτι τέτοιο. Το Μάρτιο του 2012 οι βουλευτές και γραμματείς των δύο κομμάτων Α. Λυκουρέντζος και Μ. Καχριμάκης είχαν προτείνει με τροπολογία να απαγορευθεί στα πολιτικά κόμματα να εκχωρούν προς εξασφάλιση δανείων ή πιστώσεων μεγαλύτερο του 50% της ετήσιας τακτικής χρηματοδότησης, ενώ, για τα δάνεια που είχαν ήδη χορηγηθεί μέχρι 31.12.2011, για ποσά άνω των 20 εκατ. ευρώ, προτεινόταν οι ετήσιες δόσεις να ανέρχονται στο 50% της ετήσιας κρατικής χρηματοδότησης που θα ελάμβαναν, ενώ για τα κόμματα που χρωστούν κάτω από 20 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο ποσοστό να ανέρχεται στο 20%. Οι δύο βουλευτές είχαν ακόμη προτείνει για τα δάνεια μέχρι 31.12.2011 να διαγραφούν όλοι οι ανεξόφλητοι τόκοι (!) και στη συνέχεια να εξοφληθούν ολοσχερώς σε ετήσιες τοκοχρεωλυτικές δόσεις και με σταθερό επιτόκιο 4%. Η τροπολογία ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και αποσύρθηκε κακήν κακώς.

Λίγο αργότερα όμως ο τότε εξωκοινοβουλευτικός υπουργός Εσωτερικών και εκ των σκληρών «εκσυγχρονιστών» Τάσος Γιαννίτσης προστάτευσε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ορίζοντας το ακατάσχετο της τελευταίας δόσης της κρατικής χρηματοδότησης του 2011 και των δύο δόσεων του 2012. Εκλογές γαρ και ο εκσυγχρονισμός έχει τα όριά του. Με τα λεφτά αυτά λοιπόν με τα οποία έπρεπε κανονικά να καλυφθούν οι δανειακές υποχρεώσεις των δύο κομμάτων καλύφθηκαν οι θηριώδεις προεκλογικές τους δαπάνες.

Στις αρχές του 2014 ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Χοακίμ Αλμούνια, σε κοινοβουλευτική ερώτηση που κατέθεσε προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Πρόεδρος της Δράσης Θεόδωρος Σκυλακάκης, απάντησε ότι τα δάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, τα οποία συνολικά ξεπερνούν τα 270 εκατομμύρια ευρώ, δεν εξυπηρετούνται ήδη από αρχές του 2013. Ο κ. Αλμούνια αναφέρει επί λέξει στην από 7 Φεβρουαρίου 2014 έγγραφη απάντησή του στον πρόεδρο της Δράσης:

«Στο πλαίσιο της πρώτης αναθεώρησης του δεύτερου προγράμματος οικονομικής προσαρμογής της Ελλάδας, το Μνημόνιο Συνεννόησης για τους Ειδικούς Όρους της Οικονομικής Πολιτικής προβλέπει τον διορισμό εντολοδόχου παρακολούθησης σε όλες τις τράπεζες που τελούν υπό αναδιάρθρωση. Τον Ιανουάριο του 2013, οι εντολοδόχοι παρακολούθησης ξεκίνησαν εργασίες παρακολούθησης σε τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Οι εντολοδόχοι επαληθεύουν την ορθή διακυβέρνηση και τη χρήση εμπορικών κριτηρίων σε σημαντικές αποφάσεις πολιτικής. Στο έργο της παρακολούθησης υπάγεται επίσης η διαδικασία χορήγησης νέων δανείων και η αναδιάρθρωση υφιστάμενων πιστώσεων προς τους συνδεδεμένους δανειολήπτες, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών κομμάτων. Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, από τον Ιανουάριο του 2013 δεν χορηγήθηκε κανένα νέο δάνειο σε πολιτικό κόμμα. Τρεις από τις τέσσερις υπό παρακολούθηση τράπεζες έχουν χορηγήσει δάνεια στα πολιτικά κόμματα που αναφέρετε στην ερώτησή σας. Η συντριπτική πλειονότητα των εν λόγω δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα ήδη από τον Ιανουάριο του 2013».

Μετά την απάντηση του κοινοτικού Επιτρόπου ο κομματικός συνασπισμός της Δράσης και της Δημιουργίας Ξανά στις 29.4.2014 καλέσαμε με εξώδικό μας καθεμιά ξεχωριστά από τις συστημικές τράπεζες –εφόσον η λήπτρια του εξωδίκου τράπεζα ήταν μια από τις τρεις συστημικές τράπεζες που είχαν δανείσει σύμφωνα με την απάντηση του Επιτρόπου Αλμούνια τα ανωτέρω κόμματα– να προβεί συμμορφούμενη με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την κείμενη νομοθεσία που διέπει τα τραπεζικά ιδρύματα και χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση σε άμεση κατάσχεση της προεκλογικής χρηματοδότησης των κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ έναντι των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους από τα δάνεια που τους είχε χορηγήσει.

Επίσης ζητήσαμε να μας γνωρίσουν οι συστημικές τράπεζες που έχουν δανείσει τα δύο κόμματα:

-τα ποσά που οφείλει η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ σε κάθε τράπεζα ξεχωριστά κατά κεφάλαιο και τόκους,

-πόσες χρεωλυτικές δόσεις έχουν εξοφλήσει,

-πόσους τόκους τα δύο κόμματα έχουν πληρώσει από 1.1.2013 και με ποιο επιτόκιο,

-τι εγγυήσεις ή εξασφαλίσεις έλαβαν για τα δάνεια αυτά,

-εάν έχουν προβεί σε οποιασδήποτε μορφής αναδιάρθρωση του δανεισμού των δύο κομμάτων από 1.1.2013 και μετά και με ποιους όρους,

-εάν έχουν προβεί σε κάποιας μορφής αναχρηματοδότηση του παλιού δανεισμού ή νέα χρηματοδότηση στα δύο αυτά κόμματα, και

-εάν καταγγέλθηκε από κάποια τράπεζα κάποιο από τα δάνεια των κομμάτων αυτών.

Θα πρέπει να διευκρινιστούν ακόμη τα εξής:

-ότι τα δάνεια των κομμάτων δεν αποτελούν μια χρηματική διαφορά ενός κόμματος και μιας ιδιωτικής τράπεζας, καθώς μετά την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ο βασικός μέτοχος αυτών είναι το Ελληνικό Δημόσιο. Συνεπώς, η μη διεκδίκηση είσπραξης των οφειλομένων από τα παραπάνω κόμματα θα οδηγήσει σε ισόποση ζημία αυτών και αντίστοιχη ζημία των Ελλήνων φορολογουμένων,

-ότι η μοναδική εξασφάλιση των δανείων αυτών είναι η κρατική χρηματοδότηση και δεν έχει δοθεί καμία άλλη εξασφάλιση ή εγγύηση τρίτου στις δανείστριες τράπεζες,

-ότι η μη διεκδίκηση από τις δανείστριες τράπεζες της οποιασδήποτε χρηματοδότησης προς τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ παραβιάζει τους κανόνες του πολιτικού ανταγωνισμού των κομμάτων,

-ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ενοχής τουλάχιστον για το αδίκημα της απιστίας από την πλευρά των διορισμένων από τα συγκεκριμένα κόμματα διοικήσεων των κρατικών τραπεζών, οι οποίες συνέχισαν να δανείζουν ακόμα και όταν ήταν απολύτως προφανές ότι με τραπεζικά κριτήρια τα δάνεια αυτά δεν επρόκειτο να εξυπηρετηθούν ποτέ, χορηγήθηκαν δε κυρίως από κρατικές τράπεζες ή τράπεζες που επηρεάζονταν από την οικονομική συγκυρία και βρίσκονταν σε σχέση βαρύτατης πολιτικής εξάρτησης από τα δύο αυτά κόμματα, και

-ότι τα δύο κόμματα έχουν περιέλθει σε μόνιμη και σταθερή οικονομική αδυναμία να εκπληρώσουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, όπως προκύπτει από τη μελέτη των ισολογισμών εσόδων δαπανών τους αλλά και την εναγώνια προσπάθεια που καταβάλλουν με παράνομες και αντισυνταγματικές τροπολογίες να θεσπίσουν το ακατάσχετο ή το ανεκχώρητο της κρατικής χρηματοδότησης που λαμβάνουν ή να θεσπίσουν με νόμο διαγραφές τόκων, μακροχρόνιες ρυθμίσεις κ.ο.κ.

Οι παραπάνω εξώδικες επιστολές μας ουδέποτε απαντήθηκαν από τις συστημικές τράπεζες. Ωστόσο κοινοποιήθηκαν επίσης με εξώδικη πρόσκλησή μας προς την Τράπεζα της Ελλάδος, την οποία καλέσαμε:

 -να ελέγξει ως εποπτεύουσα Αρχή εάν χορηγήθηκαν από τις συστημικές τράπεζες στα κόμματα Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ δάνεια εντός του έτους 2013, περίοδο κατά την οποία η αδυναμία εξυπηρέτησης παλαιότερων δανείων από τα κόμματα αυτά είναι απολύτως βεβαιωμένη από τα οικονομικά τους στοιχεία, αλλά και διαπιστωμένη από τον αρμόδιο Ευρωπαίο Επίτροπο κ. Αλμούνια,

-να μας ενημερώσει για τα δάνεια του έτους 2012 των δύο αυτών κομμάτων που δεν εξυπηρετούνται, και

-να ελεγχθεί στην περίπτωση του δανεισμού των δύο αυτών κομμάτων για το έτος 2012 καθώς επίσης και εάν υπήρξε δανεισμός εντός του 2013, εάν τηρήθηκαν από τις δανείστριες τράπεζες οι τραπεζικοί κανόνες και τα πιστοδοτικά κριτήρια που προβλέπονται στην κείμενη νομοθεσία.

Η Τράπεζα της Ελλάδος απήντησε στην παραπάνω εξώδικη επιστολή μας αρνητικά επικαλούμενη το επαγγελματικό - υπηρεσιακό απόρρητο. Η απάντηση της εποπτεύουσας τον τραπεζικό τομέα Αρχής συνιστά μνημείο υπεκφυγής και περιφρόνησης του νόμου και των κανόνων της δημοκρατίας, που επιβάλλουν μεταξύ άλλων να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια και δημόσιος έλεγχος στη χρηματοδότηση των κομμάτων, πόσο μάλλον όταν αυτή γίνεται από κρατικές τράπεζες.

Παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία έχουν δημοσιοποιηθεί, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να αποφεύγουν τη συζήτηση για το ενοχλητικό θέμα του δανεισμού τους και τα μέσα ενημέρωσης αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να δουν το μέγεθος του ζητήματος και τις διαβρωτικές επιπτώσεις του στο δημοκρατικό πολίτευμα. Στον ισολογισμό λοιπόν της Νέας Δημοκρατίας του έτους 2013 διαβάζουμε ότι το υπόλοιπο δανείων του κόμματος στις 31.12.2012 ήταν 146,331 εκατ. ευρώ και 160,933 εκατ. ευρώ στις 31.12.2013. Συνεπώς η ΝΔ δανείστηκε 14,602 εκατ. ευρώ νέα χρήματα το έτος 2013. Αυτά γράφουν στον ισολογισμό τους. Αλλά εάν είναι ακριβή αυτά που γράφουν στον ισολογισμό, τότε έλαβαν εντός του 2013 νέα δάνεια ύψους 14,6 εκατ. ευρώ και είναι ανακριβή αντιστοίχως όσα δηλώνει ο γραμματέας του κόμματος Α. Παπαμιμίκος: «Ξεκάθαρα: δάνειο η Ν.Δ. το 2013 δεν έχει πάρει. Μιλάω για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, παλαιότερα παίρναμε όλοι δάνεια. Αν διαβάσει κανείς τον ισολογισμό, βλέπει ότι τα 14 εκατ. είναι οι απλήρωτοι τόκοι από το 2013 από τη δική μας πλευρά.(…)» (συνέντευξη στο ΒήμαFM). Εάν πάλι είναι ακριβή όσα δήλωσε ο γραμματέας της ΝΔ σε συνέντευξή του στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ότι δηλαδή η ΝΔ πλήρωσε μόνο 2,5 με 3 εκατ. ευρώ σε τόκους δανείων, τότε, ξεπερνώντας για την οικονομία της συζήτησης προς στιγμήν το ζήτημα του ψευδούς ισολογισμού που παρουσίασε το κόμμα του (όπου αναφέρεται ότι εντός του 2013 πληρώθηκαν 17,048 εκατ. ευρώ σε τόκους και έξοδα δανείων) έχουμε έμμεσο ή κεκαλυμμένο δανεισμό από κάποιες τράπεζες, αφενός με την μη είσπραξη της εκχωρημένης σε αυτές κρατικής χρηματοδότησης και αφετέρου με πάγωμα των οφειλόμενων τόκων.

Σε κάθε περίπτωση το κυβερνόν κόμμα αύξησε το δανεισμό του το έτος 2013, περίοδο που είχε διαπιστωμένη οικονομική αδυναμία να το κάνει και φρόντισε σκανδαλωδώς να απαλλάξει με νόμο τις διοικήσεις των τραπεζών τόσο για τη χρηματοδότηση αυτή όσο και για τις προηγηθείσες.

Εάν τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα μείζον ζήτημα με προεκτάσεις στους φορείς της δικαιοσύνης, στην εποπτεύουσα τις συστημικές τράπεζες Αρχή, στο τραπεζικό σύστημα και στα κόμματα, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Τα αντισυστημικά άκρα που απειλούν τη δημοκρατική ομαλότητα από αυτά ακριβώς τα φαινόμενα διαθεσμικής συγκάλυψης τρέφονται και ενισχύονται.

Δημοσιεύτηκε στο www.capital.gr στις 17/10/2014

Δεν μπορούν να χρηματοδοτηθούν οι διορισμοί αναπληρωτών καθηγητών μέσω ΕΣΠΑ

Στις 11 Αυγούστου στο facebook έγραφα μεταξύ άλλων τα εξής σχολιάζοντας τις ανακοινώσεις του υπουργού παιδείας για πρόσληψη 22.000 αναπληρωτών καθηγητών:

“Ο Υπουργός Παιδείας κλπ. έχει ανακοινώσει την πρόσληψη 22.000 αναπληρωτών καθηγητών για τη νέα σχολική χρονιά.

(…)

Το ερώτημα προς τον υπουργό είναι από πού θα πληρωθούν αυτοί, γιατί κονδύλι δεν υπάρχει στον προϋπολογισμό; Το κοινό "μυστικό" για να τους πληρώσουμε είναι να βάλουμε χέρι στα λεφτά του ΕΣΠΑ, των κουτόφραγκων δηλαδή της Ε.Ε..

Αλλά οι κανόνες επιλεξιμότητας του ΕΣΠΑ δεν επιτρέπουν δαπάνη μισθοδοσίας νέων υπαλλήλων παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις που προωθείται η καινοτομία, η έρευνα κοκ. κάτι που στην περίπτωσή μας δεν ισχύει.

Συνεπώς νομίμως προσλήψεις αναπληρωτών δεν μπορεί να γίνουν.”

Xθες διαβάζουμε τα εξής:

http://bit.ly/1o7neUq

Μα δεν τα λέγαμε…

Εκείνο που μου προξενεί απογοήτευση είναι η παντελής ανικανότητα των δημοσιογράφων που καλύπτουν το ρεπορτάζ των υπουργείων να αξιολογήσουν τις κατά καιρούς ανακοινώσεις των αρμοδίων υπουργών. 

Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν ειδησεογραφικώς τα διάφορα υπουργεία αναπαράγουν ό,τι τους "σερβίρει"η πολιτική ηγεσία.

Στην προκειμένη περίπτωση αρκούσε μια προσεκτική μελέτη των κονδυλίων του προϋπολογισμού για να αντιληφθεί κανείς ότι κονδύλια για νόμιμες προσλήψεις τόσων χιλιάδων αναπληρωτών καθηγητών δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα στον προϋπολογισμό.

Ο υπουργός του "ράβε ξήλωνε"

Toν Ιούνιο ο υπουργός παιδείας κοκ. έδωσε τη δυνατότητα στο 60% των φοιτητών να πάρουν μεταγραφή χαλαρώνοντας σε σημείο γελοιότητας τα κριτήρια για τις μεταγραφές. 
Το να ικανοποιείς κάθε αίτημα όσο παλαβό κι αν είναι αποτελεί σίγουρη συνταγή για την πολιτική σου μακροημέρευση. 
Αλλά ευτυχώς για μας και δυστυχώς για τον πονηρό υπουργό το μέτρο ήταν τόσο ακραίο που δεν μπορούσαν να το αντέξουν ούτε καν αυτά τα ελληνικά πανεπιστήμια. Στην αρχή ο υπουργός ικανοποιώντας τα κεντρικά πανεπιστήμια που αντιδρούσαν διότι θα δέχονταν έναν υπερβολικά μεγάλο αριθμό φοιτητών χωρίς τις αντίστοιχες υποδομές (δεν καλύπτουν ούτε αυτούς που φοιτούν ήδη) τροποποίησε την απόφασή του και έδωσε τη δυνατότητα να μεταφερθούν και οι πόροι που αναλογούν στους φοιτητές που θα μεταγραφούν σ΄αυτά. 
Τώρα όμως ήταν τα περιφερειακά πανεπιστήμια που θα είχαν πρόβλημα αφού τους αφαιρούντο πόροι απαραίτητοι για τη λειτουργία τους.
Κατόπιν αυτών αλλά και των αντιδράσεων των κεντρικών ΑΕΙ που δεν αντέχουν τόσους φοιτητές ακόμη κι αν μεταφερθούν οι πόροι που τους αναλογούν, ο πάνσοφος υπουργός παιδείας είχε τη φαεινή ιδέα να αυστηροποιήσει ξανά τα κριτήρια που ο ίδιος ελαστικοποίησε προ τριών μόλις μηνών έτσι ώστε από τις 60.000 περίπου φοιτητές που είχαν δικαίωμα μεταγραφής πλέον να δικαιούνται να μεταγραφούν λιγότεροι από 20.000.
Όλους αυτούς τους μήνες ο λαϊκιστής υπουργός πού τον έχανες πού τον έβρισκες στα κανάλια να εξηγεί κάθε φορά τις αλλαγές που αποφάσιζε.
Ράβε ξήλωνε δημοσιότητα να μη σου λείπει.