ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: "ΘΕΛΩ ΑΙΜΑ"*

«Θέλω αίμα» έγραψε στους Los Angeles Times το Φεβρουάριο του 2009 η Πατ Μόρρισον για όλους τους διευθύνοντες συμβούλους των επιχειρήσεων που κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008 χρεοκόπησαν. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν κατηγορήθηκαν για κάποιο έγκλημα. Η έμπειρη αρθρογράφος και συγγραφέας δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει τα αίτια της κατάρρευσης μεγάλων ιστορικών επιχειρήσεων, θεώρησε όλους τους CEOs αντικειμενικά υπεύθυνους για το γεγονός αυτό. Τι κι αν αποδείχθηκε ότι η μεγάλη κρίση του 2008 είχε ως αιτίες πρωτίστως την άφρονα και λαϊκιστική παρέμβαση του κράτους στην αγορά στεγαστικών δανείων από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90, την αλόγιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών, την -με ευθύνη κυρίως της κυβέρνησης Μπους- διόγκωση του εξωτερικού χρέους των ΗΠΑ και την αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών που υπονόμευσαν την αξιοπιστία του αμερικανικού νομίσματος στις διεθνείς αγορές.

Πάντοτε η κυρίαρχη κουλτούρα στη Δύση, επιρρίπτει ευθύνες για ό,τι κακό κι ανάποδο συμβεί στους επιχειρηματίες. Η δαιμονοποίηση του επιχειρηματία δεν έχει τέλος. Τηλεόραση, κινηματογράφος, λογοτεχνία έχουν δημιουργήσει ένα απατηλό αλλά πανίσχυρο στερεότυπο για τον επιχειρηματία που συνοψίζεται στη φράση “τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους” ή κάτι παρόμοιο. Πάντοτε το άπληστο αυτό “γουρούνι” δε διστάζει να κυκλοφορήσει προϊόντα που θέτουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία να εξαπατήσει τους καταναλωτές να φοροδιαφύγει σε εξωτικούς φορολογικούς παραδείσους να σκοτώσει προκειμένου να μην αποκαλυφθούν τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκεται να χρηματίσει δημοσίους υπαλλήλους και πολιτικούς. Σχεδόν πάντοτε απέναντι στον αδίστακτο καπιταλιστή στέκεται ένα φτωχό ομορφόπαιδο, αδέκαστος δημόσιος λειτουργός –κάτι σαν τον Κούρκουλο- που ξεσκεπάζει τις απάτες του και τον στέλνει στη φυλακή. Ενίοτε αντί για το φτωχό ομορφόπαιδο στη θέση του υπαλλήλου της οικονομικής αστυνομίας βρίσκεται μια πανέξυπνη ξανθομάλλα με ψηλοτάκουνες γόβες που ο κακός επιχειρηματίας απειλεί ή επιχειρεί να εξαγοράσει ή να διαφθείρει, ωστόσο αυτή στέκεται -με τη βοήθεια των τακουνιών- στο ύψος της και θυσιάζει τα πλούτη που της προσφέρονται για να υπηρετήσει το δημόσιος συμφέρον.

Αυτή η συστηματική πλύση εγκεφάλου για δεκαετίες τώρα επιδιώκει να νομιμοποιήσει την κρατική παρέμβαση στην οικονομία τάχα για την προστασία μας από τους άπληστους επιχειρηματίες. Με το πρόσχημα της ψυχαγωγίας “θέλει το αίμα” εκείνων που δημιουργούν δουλειές, καινοτομία και οδηγούν στην πρόοδο.

* Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 4 Ιανουαρίου 2018.

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: Το στερεότυπο του Γιάγκου Δράκου*

Πριν λίγες ημέρες προβλήθηκαν στην ελληνική τηλεόραση δύο κινηματογραφικές ταινίες με την ίδια πάνω-κάτω κεντρική ιδέα. Την ανεξέλεγκτη δράση διεφθαρμένων επιχειρήσεων που επιδιώκοντας το κέρδος δεν διστάζουν να διαπράξουν φρικτά εγκλήματα. Κάτι σαν την αλησμόνητη «Λάμψη» του Γιάγκου Δράκου. Κάθε επιχειρηματίας άλλωστε στην προπαγάνδα της αντικαπιταλιστικής υποκουλτούρας μοιάζει με τον κακό δράκο του παραμυθιού.

Στην πρώτη ταινία, του Ζαν-Πατρίκ Μπενές με τίτλο «Arès: Κίνδυνος στο Παρίσι», βρισκόμαστε στη Γαλλία του 2035. Η χώρα μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία που έχει προκαλέσει ‒ποιος άλλος;‒ ο ασύδοτος καπιταλισμός. Η φαρμακευτική εταιρεία Donevia πραγματοποιεί πειράματα με σκοπό να θέσει σε κυκλοφορία ένα πανίσχυρο φάρμακο που θα δημιουργήσει έναν ανίκητο υπερστρατιώτη. Δυστυχώς τα πειράματα έχουν ως αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο 30126 ανθρώπων, κάτι που δεν συγκινεί βεβαίως την εταιρεία. Μόνη εξαίρεση ο πρωταγωνιστής, ένας βετεράνος πολεμιστής, ο Αρές που παίρνει το φάρμακο χωρίς παρενέργειες, γίνεται υπεράνθρωπος και τσακίζει τους κακούς καπιταλιστές με το ίδιο τους το προϊόν, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τις εγκληματικές πράξεις τους στις εξαθλιωμένες μάζες.

Στη δεύτερη ταινία, το Χόλιγουντ παίρνει τη σκυτάλη της προπαγάνδας εναντίον της επιχείρησης και του επιχειρηματία. Ο τίτλος της ταινίας του Σιντάρο Σιμοσάουα είναι «Παιχνίδι Χωρίς Κανόνες (Misconduct)». Ο Άντονι Χόπκινς υποδύεται τον αδίστακτο ιδιοκτήτη μιας ακόμη φαρμακευτικής εταιρείας που έχει ξεπαστρέψει χιλιάδες ανυποψίαστους ασθενείς με τα φαρμακευτικά παρασκευάσματά της. Στην αιμοσταγή δράση του τον καλύπτει με επιτυχία ένας μεγαλοδικηγόρος, ο Αλ Πατσίνο. Η εγκληματική δράση τους αποκαλύπτεται από έναν φιλόδοξο νεαρό δικηγόρο με μια εκθαμβωτικά όμορφη αλλά συγχρόνως καταθλιπτική σύζυγο (θυμίζει σε πολλά σημεία τον «Δικηγόρο του Διαβόλου»).

Τον Ιούνιο του 2006 το Ινστιτούτο Business & Media δημοσίευσε μια πρωτότυπη μελέτη με τίτλο «Bud Company: Executive Summary», η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «Οι επιχειρηματίες στην τηλεόραση διέπραξαν περισσότερα εγκλήματα από οποιαδήποτε άλλη δημογραφική ομάδα. (...). Οι επιχειρηματίες διαπράττουν πέντε φορές περισσότερα εγκλήματα από τρομοκράτες και τέσσερις φορές περισσότερα από συμμορίες.».

Ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ayn Rand, Γιαρόν Μπρουκ, έδωσε κάποτε τρεις μήνες καιρό στους φοιτητές του στο Πανεπιστήμιο Σάντα Κλάρα για να καταγράψουν τις κινηματογραφικές ταινίες, όπου στον ρόλο του καλού πρωταγωνιστή βρίσκεται ένας επιχειρηματίας. Οι φοιτητές συνάντησαν μεγάλη δυσκολία να ανακαλύψουν κάποια τέτοια έργα.

Εσείς θα μπορούσατε να βρείτε;

* Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 3 Ιανουαρίου 2018.

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: Πελατειακό κράτος και 11.000 εκλογικά κέντρα*

Οι φαρμακοποιοί διαμαρτύρονται για την απελευθέρωση του επαγγέλματός τους. Είναι χαρακτηριστικό κάθε επαγγελματικής ομάδας να θέλει το επάγγελμά της προστατευμένο και την αγορά κλειστή στον ανταγωνισμό. Η προστασία ωστόσο έχει πάντοτε ορατά και αόρατα αποτελέσματα. Το ορατό αποτέλεσμα είναι η προστασία του επαγγελματικού κλάδου υπέρ του οποίου θεσπίζεται και η αύξηση του εισοδήματος των μελών του. Την ίδια στιγμή όμως στρέφεται εναντίον:

α) των επίδοξων επιχειρηματιών που πρέπει να αναζητήσουν άλλο τομέα να δραστηριοποιηθούν,

β) των εργαζομένων που περιορίζονται οι ευκαιρίες τους να βρουν εργασία σε επιχειρήσεις που θα είχαν δημιουργηθεί υπό άλλες συνθήκες,

γ) των καταναλωτών που περιορίζονται οι επιλογές τους και αυξάνεται το κόστος τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του βρεφικού γάλακτος. Το 2012 οι τιμές αυξήθηκαν κατά 20% όταν απαγορεύτηκε η διάθεσή του από τα σούπερ μάρκετ και επέστρεψε στα φαρμακεία.

Οι εκπρόσωποι των φαρμακοποιών ισχυρίζονται ότι το δημόσιο συμφέρον επιτάσσει τα φάρμακα να χορηγούνται από επιστήμονα φαρμακοποιό. Αλλά το ζήτημα στην περίπτωσή μας δεν είναι ποιος χορηγεί τα φάρμακα, αλλά ποιος διαχειρίζεται την επιχείρηση φαρμακείο. Το ίδιο ισχύει στις ιατρικές εταιρείες, στις κατασκευαστικές, στις εταιρείες χημικών προϊόντων κ.λπ. Ένας επαγγελματίας μάνατζερ μπορεί κατά κανόνα να διευθύνει καλύτερα, με μικρότερο κόστος και πιο αποτελεσματικά μια τεχνική επιχείρηση από έναν πολιτικό μηχανικό, μια ιατρική επιχείρηση από ένα γιατρό, μια χημική βιομηχανία από ένα χημικό μηχανικό, ένα φαρμακείο από ένα φαρμακοποιό κ.ο.κ. Ο μηχανικός θα κάνει τα σχέδια, ο γιατρός την εγχείριση και ο φαρμακοποιός θα χορηγήσει τα φάρμακα. Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης όμως δεν χρειάζεται να έχει κάποια επιστημονική ιδιότητα μπορεί να είναι μόνο επιχειρηματίας.

Το πρόβλημα της αγοράς φαρμάκων στην Ελλάδα παραμένει το κράτος. Το κράτος δημιούργησε το κλειστό επάγγελμα του φαρμακοποιού, το κράτος το επιδότησε καθορίζοντας θηριώδη περιθώρια κέρδους στην πώληση των φαρμάκων για τους φαρμακοποιούς, το κράτος το προστάτευσε με ρυθμίσεις που καθόριζαν μεταξύ άλλων τις αποστάσεις μεταξύ των φαρμακείων, το ωράριο λειτουργίας κ.ά., και το κράτος λειτουργώντας ως ολιγοψώνιο που ελέγχει το 85% περίπου της αγοράς έχει θέσει σε διατίμηση το 65% περίπου των φαρμάκων, νοθεύοντας έτσι τον ανταγωνισμό και αυξάνοντας υπέρμετρα τη φαρμακευτική δαπάνη του Δημοσίου εις βάρος καταναλωτών και φορολογουμένων.

* Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 2 Ιανουαρίου 2018.

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: Η αρπαγή του μόχθου των άλλων*

Φίλος επιχειρηματίας αποφάσισε το 2016 να κάνει μια νέα αρχή. Δημιούργησε μια μικρή εισαγωγική επιχείρηση ηλεκτρικών συσκευών. Με σκληρή εργασία επτά ημέρες την εβδομάδα από τον ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη της τετραμελούς οικογένειάς του κατάφερε τον πρώτο χρόνο να μην εμφανίσει ζημιές η επιχείρησή του. Το 2017 παρά τις αντίξοες συνθήκες και τη μείωση της ζήτησης στην αγορά η εργατικότητά του ανταμείφθηκε με καθαρό κέρδος 23.800 ευρώ. Κάπου εδώ αρχίζει το ανέκδοτο του αρπακτικού κράτους των φοροφαγάδων. Η επιχείρηση θα πληρώσει φόρο 6.700 ευρώ. Επιπλέον αυτού θα πληρώσει άλλα 6.700 ευρώ ως προκαταβολή φόρου για το 2018 καθώς και εισφορές στον Ε.Φ.Κ.Α. 6.632 ευρώ. Σύνολο επιβαρύνσεων 20.032 ευρώ. Δηλαδή αυτό που μένει είναι το ...αστρονομικό ποσό των 3.768 ευρώ για να ζήσει ο ίδιος και η οικογένειά του. Από το «αστρονομικό» αυτό ποσό θα πρέπει να αφαιρέσετε 904,32 ευρώ που ως τελικός καταναλωτής θα πληρώσει ως ΦΠΑ στο φούρναρη, στο σούπερ μάρκετ, στο μανάβη και όπου αλλού αποφασίσει να ξοδέψει το κέρδος του αγοράζοντας είδη καθαρής αξίας 2.863,68 ευρώ. Εάν χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του και καπνίζει τότε το πραγματικό ποσό του διαθέσιμου εισοδήματος θα μειωθεί κι άλλο καθώς η βενζίνη και τα τσιγάρα βαρύνονται με δυσβάστακτους φόρους κατανάλωσης.

Η ερώτηση στο κουίζ είναι: Με αυτά τα δεδομένα τι περιμένετε άραγε να κάνει ένας δραστήριος και παραγωγικός έμπορος;

Α) Να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια ευχαριστώντας τον Θεό που παρήγαγε πλούτο για να φάνε κάποιοι άλλοι.

Β) Να στείλει γράμμα στον Υπουργό Οικονομικών διαμαρτυρόμενος που δεν αύξησε κι άλλο τους φόρους για να χρηματοδοτήσει τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας.

Γ) Να ζητήσει την κρατικοποίηση της επιχείρησής του και την ένταξη του ιδίου και της οικογένειάς του σε κάποια επιδοματική πολιτική;

Δ) Να φοροδιαφύγει με κάθε τρόπο.

Ε) Να μετοικήσει σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη για να πάψουν στον κόπο του να απλώνουνε χέρι.

ΣΤ) Δεν ξέρω/Δεν απαντώ.

Δυστυχώς, εδώ και καιρό η καταστροφική πλάνη που θεωρεί δίκαιο το κράτος να ληστεύει τους παραγωγικούς πολίτες, ενώ άδικο οι παραγωγικοί πολίτες να τολμήσουν να αντισταθούν στην κρατική φοροληστεία, κυριαρχεί στη λογική των πολιτικών, των γραφειοκρατών και των συνδικαλιστών της χώρας.

* Δημοσιεύθηκε στο Φιλελεύθερο στις 29 Δεκεμβρίου 2017.