O πόλεμος με τη γραφειοκρατίά

Μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την κρίση είναι η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας. Ενα παράδειγμα του οφέλους από τη μείωσή της είναι τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων. Το παλιό σύστημα απασχολούσε εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) υπαλλήλους, κόστιζε ακριβά, κι αν ο πολίτης δεν είχε λάβει το ειδοποιητήριο με το ειδικό σήμα θα έπρεπε να επισκεφθεί την εφορία για να το προμηθευτεί. Τώρα, εκτυπώνει από τον υπολογιστή το έντυπο και επισκέπτεται τα ΕΛΤΑ ή μια τράπεζα για την πληρωμή. Για όσους χρησιμοποιούν web banking δεν παίρνει πάνω από 5 λεπτά να ολοκληρώσουν τη διαδικασία. Η αλλαγή του συστήματος εξοικονόμησε, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του υπουργείου Οικονομικών, τουλάχιστον 500.000 ανθρωποώρες στην εθνική οικονομία και περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ. Η εφαρμογή του νέου μέτρου είναι εξαιρετικά διδακτική για το πώς η κυβέρνηση μπορεί να περικόψει περιττές δαπάνες.
Ωστόσο θα πρέπει να είναι κανείς πολύ αισιόδοξος για να πιστεύει ότι η προσπάθεια μείωσης της γραφειοκρατίας δεν θα συναντήσει αντιδράσεις απ’ όσους ωφελούνται από αυτήν: δημόσιοι υπάλληλοι, προσοδοθηρικές ομάδες, πολιτικοί. Η γραφειοκρατία δεν είναι ουδέτερη, είναι απόρροια της γιγάντωσης του κράτους και συνδέεται στενά με τη νοοτροπία του κρατισμού. Με τη συνεχώς διευρυνόμενη πολιτική δύναμή τους οι δημόσιοι υπάλληλοι χρησιμοποιούν τις οικονομικές πολιτικές που σχεδιάζουν συνάδελφοί τους για απόκτηση προνομίων. Μια πολύ σημαντική αρνητική επίπτωση της γραφειοκρατίας είναι ότι εμποδίζει τη διόρθωση των ατελειών της ελεύθερης οικονομίας, που κατά την κλασική σχολή συμβαίνει με την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Οι ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, οι πολύπλοκες ρυθμίσεις, αποτρέπουν τα άτομα να αναλαμβάνουν επιχειρηματική δράση ή τα αποθαρρύνουν να την επεκτείνουν.
Είναι βέβαιο επίσης ότι το μέγεθος της γραφειοκρατίας είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο υπανάπτυκτη είναι μια κοινωνία. Στην Ελλάδα το κόστος της γραφειοκρατίας ανέρχεται σε 7% περίπου του ΑΕΠ, ενώ ο κοινοτικός μέσος όρος δεν ξεπερνά το 3,5%. Δηλαδή, οι Ελληνες φορολογούμενοι (φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις) στις συναλλαγές τους με το κράτος ή στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα πληρώνουν σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους περίπου 7 δισ. ευρώ επιπλέον!
Μια ακόμη σημαντική παρενέργεια της γραφειοκρατίας είναι η πολυνομία. Από το 1974 μέχρι και σήμερα ψηφίστηκαν από τη Βουλή περίπου 4.100 νόμοι, δηλαδή 107 νόμοι τον χρόνο ή ένας ανά 3,4 ημέρες. Το δευτερογενές, όπως ονομάζεται, δίκαιο (δηλαδή τα προεδρικά διατάγματα, οι υπουργικές αποφάσεις, κανονιστικές πράξεις των ΟΤΑ κ.ά.) ξεπερνά τις 115.000. Μαζί με τους τυπικούς νόμους, δηλαδή, έχουμε περίπου 119.000 νόμους μέσα σε 38 χρόνια ή 3.132 νόμους τον χρόνο ή 8,6 νόμους ημερησίως. Η πολυνομία προκαλεί ένα δυσβάστακτο κόστος συναλλαγών, υψηλό λειτουργικό και διοικητικό κόστος στις επιχειρήσεις, δημιουργεί το γόνιμο έδαφος για να ανθίσει η διαφθορά, εμποδίζει τη λειτουργία της αγοράς και εξαιτίας της αβεβαιότητας του θεσμικού πλαισίου αποτρέπει τις επενδύσεις στη χώρα, όπως καταγράφουν όλες οι διεθνείς μελέτες. (Στην έκθεση του Σεπτεμβρίου 2012 του World Economic Forum, η Ελλάδα στο ζήτημα της γραφειοκρατίας κατατάσσεται στην 141η θέση μεταξύ 144 κρατών).
Πρέπει, λοιπόν, να υιοθετηθεί μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, αφενός με δραστική μείωση του κράτους και αφετέρου με περιορισμό, απλοποίηση και κωδικοποίηση των νόμων. Δεύτερον, θα πρέπει να εισαχθεί στην κρατική λειτουργία η έννοια του ανταγωνισμού, λ.χ. να καταργηθούν οι αυστηροί διαχωρισμοί στην παροχή των διαφόρων υπηρεσιών και να υπάρξει από διαφορετικούς δημόσιους φορείς ταυτόχρονη προσφορά για την παροχή υπηρεσιών με ανταγωνιστικές μεταξύ τους τιμές. Τρίτον, θα μπορούσε να θεσπιστεί είτε ανά υπουργείο είτε στο υπουργείο Οικονομικών, γραφείο εξοικονόμησης πόρων, στελεχωμένο από έμπειρους υπαλλήλους που θα πληρώνονται μόνο με ποσοστό επιτυχίας από την πραγματική μείωση των προτεινόμενων προϋπολογισμών των διαφόρων δημοσίων φορέων. Τέλος, η ανάθεση της παροχής δημοσίων υπηρεσιών σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με δημόσιους μειοδοτικούς διαγωνισμούς θα οδηγούσε γρηγορότερα σε μείωση του κόστους της γραφειοκρατικής λειτουργίας και σε εντυπωσιακή βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Δημοσιεύτηκε στις 31/1/2013 στην Καθημερινή http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_31/01/2013_509654

Οι φόροι οδηγούν σε δήμευση

Η χθεσινή απαράδεκτη ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών απάντηση στη διαπίστωση ότι το 2013 είναι έτος δημεύσεως των ακινήτων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, υποτιμά τη λογική μας, όταν μεταξύ άλλων αναφέρει ότι "Ουδείς νέος φόρος σχεδιάζεται να επιβληθεί στα ακίνητα. Ο ένας και μοναδικός φόρος που θα νομοθετηθεί, θα αντικαταστήσει και θα ενσωματώσει όλους τους υπάρχοντες. Δηλαδή θα είναι ένας ενιαίος φόρος, ο οποίος θα εξορθολογίσει το σύστημα φορολόγησης των ακινήτων.".
Επί της "αναψυκτικής" υπό μίαν έννοιαν -αν το πράγμα δεν ήταν τραγικό-, ανακοίνωσης, επισημαίνω τα ακόλουθα:
Εντός του έτους θα ισχύσει ο ενιαίος φόρος ακινήτων που σε ωρισμένες περιπτώσεις θα ανέρχεται σε 1% για περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 800.000 € ενώ θα φθάνει έως και 2%. Τα όρια αυτά είναι δημευτικά. Δηλαδή ετησίως το κράτος φορολογεί ένα μεγάλο τμήμα της περιουσίας κάποιου ανεξαρτήτως της προσόδου αυτής, μόνο και μόνο επειδή έχει την ατυχία να την κατέχει. Περιουσία που επισημαίνω ότι αποκτήθηκε από φορολογημένο εισόδημα του πολίτη, ενώ φορολογήθηκε και η συναλλαγή της -με οποιοδήποτε τρόπο- μεταβιβάσεως.
Ο φορολογούμενος εκτός από το νέο ειδικό φόρο θα πρέπει να πληρώσει και τον ΦΑΠ των προηγουμένων τριών ετών που από αποκλειστική ανικανότητά του το κράτος δεν μπόρεσε να εισπράξει εγκαίρως. Ενώ για το 2011 και για το 2012 ο φορολογούμενος για την ίδια ακίνητη περιουσία πλήρωσε το περίφημο χαράτσι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ).
Όταν ισχυρίζεται το Υπουργείο ότι θα ενσωματώσει όλους τους υπάρχοντες φόρους, εννοεί και το δημοτικό φόρο και τα δημοτικά τέλη και το τέλος ακίνητης περιουσίας (Τ.Α.Π.) και τον πρόσθετο φόρο 3% του εισοδήματος από οικοδομές και τον φόρο επί του τεκμαρτού εισοδήματος ιδιοκτησίας και την προκαταβολή για το επόμενο έτος, και το τέλος χαρτοσήμου και την εισφορά του ΟΓΑ στο χαρτόσημο επί του εισοδήματος από οικοδομές και τόσες άλλες επιβαρύνσεις; Επίσης ο 2013 θα εισπραχθεί ξανά και το ΕΕΤΗΔΕ ή μήπως όχι;
Όλοι αυτοί οι φόροι που δεν πρόκειται να καταργηθούν, στην πραγματικότητα διπλασιάζονται με την κουτοπόνηρη διατήρηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων σε εξωπραγματικά επίπεδα, διπλάσια ή και παραπάνω της σημερινής τους αξίας.Το διπλασιάζονται είναι εντελώς επιεικές, στις περισσότερες περιπτώσεις των μεγάλων ακινήτων, πολλαπλασιάζονται λογω των προοδευτικών κλιμακίων της φορολογίας.
Επομένως το 2013 παρά τις ψευδείς και απατηλές διαβεβαιώσεις του Υπουγείου Οικονομικών θα είναι έτος δημεύσεως πολλών ακινήτων και οικονομικού αδιεξόδου των ιδιοκτητών τους, οι οποίοι θα αναγκαστούν να τα εκποιήσουν σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή προκειμένου να εξοφλήσουν τις φορολογικές υποχρεώσεις τους που υπολογίστηκαν με βάση πολύ υψηλότερες αξίες από τις πραγματικές. Έχουμε δηλαδή την περίπτωση εξοντώσεως των ιδιοκτητών ακινήτων "δια λαθροχειρίας" και όπως εύστοχα επισημαίνει το σημερινό δημοσίευμα της ΕΣΤΙΑΣ "Το ίδιο το κράτος με τους φόρους οδήγησε τα ακίνητα σε απαξίωση."
Τέλος, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε πόσο πολύ επηρεάζει μια τέτοια άφρων φορομπηχτική πολιτική τις προσπάθειες της ίδιας της κυβέρνησης στο να εκποιήσει τα ακίνητα του δημοσίου, ενώ επιπλέον υπονομεύεται και στο σύνολο της η επιχειρηματική δραστηριότητα δεδομένου ότι και οι επιχειρήσεις πληρώνουν -με εξαίρεση τα ιδιοχρησιμοποιούμενα ακίνητα- τους ίδιους ακριβώς δυσβάστακτους φόρους.

"http://www.minfin.gr/portal/el/resource/contentObject/id/19bd0768-3319-45f8-93a3-57b75b55155c

"Νέοι Φάκελοι" τηλεόραση ΣΚΑΪ 22/1/2013

http://folders.skai.gr/main/theme?id=354

Τελευταίοι στην ανταγωνιστικότητα

Ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Κωστής Χατζηδάκης σε πρόσφατη συζήτησή μας στους "Νέους Φακέλους" του SKAI εμφανίστηκε -ίσως και λόγω θέσεως- περισσότερο αισιόδοξος από μένα στο ζήτημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι κάποια στοιχεία ανάκαμψης έχουν ήδη εμφανιστεί.

Χθες δημοσιεύτηκε η έκθεση της εταιρείας Deloitte και του Αμερικανικού Συμβουλίου Ανταγωνιστικότητας (U.S. Counsil on Competitiveness), με θέμα την ανταγωνιστικότητα του βιομηχανικού κλάδου για το 2013, όπου η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση μεταξύ 38 χωρών. Η έκθεση βασίσθηκε στις απόψεις 550 διευθυνόντων συμβούλων και ανωτέρων διευθυντικών στελεχών του βιομηχανικού κλάδου από διάφορες χώρες.

Κατά την έκθεση και τη γνώμη των στελεχών αυτών οι κύριοι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα μιας χώρας στο βιομηχανικό κλάδο είναι η απουσία διαθέσιμου εξειδικευμένου και ποιοτικού ανθρωπίνου δυναμικού,  η υψηλή φορολογία, το πολύπλοκο φορολογικό και εν γένει θεσμικό περιβάλλον, η μεγάλη γραφειοκρατία κοκ.
Ό,τι δηλαδή επισημαίνουν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις συνεχώς σε όλες ανεξαιρέτως τις εκθέσεις τους τα τελευταία χρόνια (W.E.F., O.E.C.D., World Bank κοκ.).


https://www.deloitte.com/globalcompetitiveness

Συζήτηση στο SBC TV με τη δημοσιογράφο Νίκη Λυμπεράκη.

http://www.youtube.com/watch?v=i7tdY7-NDSY&feature=youtu.be

Ποιος δημιουργεί πλούτο και ποιος εμποδίζει τη δημιουργία του.

Υπεύθυνη για τη δημιουργία πλούτου σε μια κοινωνία είναι πάντοτε η επιχείρηση. Υπεύθυνο για την κατασπατάληση του παραγώμενου πλούτου ή την εκροή του σε άλλους τόπους μακρινούς είναι το κράτος. Αυτά είναι γνωστά από την αυγή της οικονομικής επιστήμης.

Αυτονόητο βεβαίως, ότι χωρίς τη δημιουργία πλούτου οι κοινωνίες δυστυχούν και ότι ιστορικά η επιχείρηση ήταν αυτή που δημιουργώντας πλούτο βασιζόμενη στην καινοτομία, στις νέες τεχνολογίες, στη νεωτερικότητα, βελτίωσε τις συνθήκες ζωής των εργαζομένων και συνέβαλε στην αύξηση του πληθυσμού της γης και στην καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων.

Τα ΜΜΕ ολοφύρονται με το πιθανό ενδεχόμενο η εταιρεία S&B Βιομηχανικά Ορυκτά ΑΕ να μεταφέρει την έδρα της στο εξωτερικό. Καθόλου δεν ασχολούνται με τα αίτια που οδηγούν σε μετεγκατάσταση στο εξωτερικό εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις μικρές, μεσαίες, μεγάλες, αλλά και δεκάδες χιλιάδες λαμπρούς έλληνες επιστήμονες -τους καλύτερους που έχουμε-, όπως δεν αναρωτήθηκαν και για τους λόγους εκροής δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ των αποταμιεύσεων πολυάριθμων μικροκαταθετών που δημιούργησε στη χώρα και στο τραπεζικό σύστημα ασφυξία.
Η άποψη που επικρατεί δυστυχώς είναι ότι, εάν κάτι κινείται στην οικονομία, φορολογείστε το λυσσαλέα, εάν αντέχει με την εξοντωτική φορολογία προσθέστε ελέγχους, ρυθμίσεις και γραφειοκρατικά εμπόδια, που θα πάει κάπου θα το ελέγξουμε, κι αν τελικά πάψει να κινείται τότε θα το επιδοτήσουμε.
Αυτή είναι η τραγική λογική του πολιτικού συστήματος και του γραφειοκρατικού κατεστημένου στη χώρα του υπαρκτού συνδικαλισμού και του απέραντου κρατισμού.
Γι΄αυτό το λόγο κι η χθεσινή ομιλια του Προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ Τάκη Αθανασόπουλου στο ΙΟΒΕ ακούστηκε ευχάριστα "παράταιρη" και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, ανέλυσε τους λόγους που εμποδίζονται οι ιδιωτικοποιήσεις και αναφέρθηκε στα τεράστια γραφειοκρατικά και θεσμικά εμπόδια που συναντούν. Δεσμεύτηκε μάλιστα ότι εντός του 2013 θα αρθούν νομοθετικά πάνω από 30 θεσμικές σκληρύνσεις που εμποδίζουν τις ιδιωτικοποιήσεις. Μακάρι η κυβέρνηση να συνειδητοποήσει έστω και καθυστερημένα, με την παρότρυνση σοβαρών στελεχών της που προέρχονται από την αγορά, ότι χωρίς την άρση των μεγάλων γραφειοκρατικών εμποδίων, χωρίς τη μείωση των φόρων, την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, χωρίς τη θεσμική θωράκιση και εγγύηση των επενδύσεων η οικονομία δεν πρόκειται ποτέ να ανακάμψει. Ποτέ.

To σχόλιο του Γιάννη Ληξουριώτη για την επίταξη των απεργών

ΕΠΙΤΑΣΣΟΝΤΑΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ "ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΑΠΕΡΓΟΥΣ" ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ
ή
ΠΩΣ ΒΛΑΚΩΔΩΣ ΟΠΛΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΑΣ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΝΟΜΙΜΟΙ 

του Γιάννη Ληξουριώτη*

Δυστυχώς, η κυβέρνηση απέναντι στους παράνομους "ασθενείς-αδειούχους-απεργούς" του Μετρό, επέλεξε, προχωρώντας στην εφαρμογή του μέτρου της επίταξης υπηρεσιών, να δράσει "εξόχως" παράνομα.
Η επίταξη υπηρεσιών αποτελεί κατ' ουσίαν παραβίαση της θεμελιώδους αρχής της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας
(υπ’ αριθ. 29 Δ.Σ.E. του 1930 περί αναγκαστικής ή υποχρεωτικής εργασίας, υπ’ αριθ. 105 Δ.Σ.E. περί καταργήσεως της αναγκαστικής Εργασίας του 1957 κ.λπ.).
Για το λόγο αυτό, οι διεθνείς συμβάσεις εργασίας δέχονται εξαιρέσεις μόνο σε περιπτώσεις ανώτερης βίας (πόλεμος, καταστροφές ή απειλές καταστροφών, όπως πυρκαγιές, πλημμύρες, λιμοί, σεισμοί, επιδημίες κλπ.), ρητώς δε αποκλείουν τη χρησιμοποίηση της αναγκαστικής εργασίας "ως μέτρο κολασμού για τη συμμετοχή σε απεργία".
Πέραν αυτού με τις διατάξεις του Ν. 3536/2007 έχει οριστεί ότι «έκτακτη ανάγκη σε περίοδο ειρήνης, που επιβάλλει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών, είναι κάθε αιφνίδια κατάσταση, η οποία απαιτεί τη λήψη άμεσων μέτρων προς αντιμετώπιση αμυντικών αναγκών της Χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από κάθε μορφής απειλούμενη φυσική καταστροφή ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία».
Αυτό σημαίνει ότι το μέτρο της επίταξης για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης επιτρέπεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ α) ΓΙΑ ΑΜΥΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ, β) ΓΙΑ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ και γ) ΛΟΓΩ ΚΙΝΔΥΝΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ, ΑΝΤΙ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΚΑΙ ΕΝΤΙΜΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ. Τί έπρεπε δηλαδή να κάνει;

α) Να εφαρμόσει το άρθρο 14 § 10 περίπτ. ε' Ν. 1264/1982 που ορίζει ότι οι συνδικαλιστές απολύονται "ΟΤΑΝ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΜΕ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ Ή ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ" (εδώ έχουμε μέχρι στιγμής όχι μία αλλά τρεις αποφάσεις που έκριναν την απεργία του Μετρό παράνομη.

β) Να καταθέσει αγωγές αποζημίωσης κατά των συνδικαλιστικών φορέων που παρανόμως απεργούν και κατά των ίδιων των συνδικαλιστών ζητώντας την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστη το Μετρό από την 8ήμερη παράνομη απεργία. Εάν σπάσω ένα μηχάνημα επικύρωσης εισιτηρίων αξίας κάποιων δεκάδων ευρώ, η εταιρεία οφείλει, και καλά θα κάνει, να ζητήσει δικαστικά να την αποζημιώσω. Τώρα που καθημερινώς η εταιρεία χάνει κάτι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ εξ αιτίας ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΠΡΑΞΗΣ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ !!!

γ) Να στραφεί κατά της διοίκησης του Μετρό αστικά και ποινικά : 1) Γιατί καθυστέρησε να προσφύγει έγκαιρα δικαστικώς για να κηρυχθεί η απεργία παράνομη, 2) Γιατί συνήργησε με πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων της στην κατασκευή "απεργών-μαϊμού", ώστε η συντριπτική πλειοψηφία τους να αμείβεται (εδώ προκύπτει και αδίκημα ΑΠΑΤΗΣ). 3. Γιατί ήδη δεν έχει, ως όφειλε, προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για την απόλυση των παρανομούντων συνδικαλιστών και την κατάθεση κατ' αυτών αγωγών αποζημίωσης.

δ) Να έχει ήδη ενημερώσει τους "απεργούς" ότι έχουν χάσει 8 ημέρες άδειας με αποδοχές, δεδομένου ότι οι ΗΜΕΡΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΕ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΑΔΕΙΑ.

ε) Να ανακοινώσει ότι προχωρεί άμεσα στην τροποποίηση επί του Ν. 1264/1982 σε ό,τι αφορά στις απεργίες στο δημόσιο τομέα, έτσι ώστε να γίνουν πιο αυστηρές οι συνέπειες από την παραβίαση του νόμου.

ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕ ΑΜΕΣΑ ΗΔΗ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΕΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΝΟΜΙΜΑ, ΕΝΤΙΜΑ ΚΑΙ ΘΑΡΡΕΤΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΝ ΔΕΚΟ ΚΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Ο ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΙΤΙΣΜΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ.

* Ο Γιάννης Ληξουριώτης είναι ο κορυφαίος Έλληνας καθηγητής του Εργατικού Δικαίου. Το κείμενό του αυτό αναδημοσιεύεται μετά από άδεια του συγγραφέα.