Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2018

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: Ένα φανταστικό σενάριο*

Υπάρχουν καλοί και κακοί επιχειρηματίες, όπως υπάρχουν καλοί και κακοί ιερείς, καλοί και κακοί δημόσιοι υπάλληλοι, καλοί και κακοί πολιτικοί, καλοί και κακοί συνδικαλιστές κοκ. Ο μέσος τηλεθεατής βρίσκει πολύ φυσιολογικό να παρακολουθήσει μια κινηματογραφική ταινία, όπου στο ρόλο του κακού βρίσκεται ένας άκαρδος και άπληστος επιχειρηματίας. Σε όλη του τη ζωή δεν έπαψε να βλέπει έργα που επιχειρηματίες σκοτώνουν, εξαπατούν, εκβιάζουν και απειλούν για το κέρδος. Δεν ενοχλείται κανείς για την παραμορφωτική παρουσίαση του επιχειρηματία για το γεγονός ότι δεν υπάρχει –έστω και για ξεκάρφωμα βρε αδερφέ- μια ταινία που ο καλός πρωταγωνιστής είναι ένας καινοτόμος επιχειρηματίας. Δεν είμαι σίγουρος όμως ότι, ο μέσος τηλεθεατής θα αισθανόταν καλά, εάν στο ρόλο του κακού βρισκόταν ένας καθηγητής της φιλολογίας, φτωχικής καταγωγής που ο αριστερός πατέρας του πέθανε στη Μακρόνησο και η μάνα του καθάριζε σκάλες για να τον μεγαλώσει. Το σενάριο θέλει τον τύπο αυτό να είναι παιδεραστής και να μη διστ…

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: "ΘΕΛΩ ΑΙΜΑ"*

«Θέλω αίμα» έγραψε στους Los Angeles Times το Φεβρουάριο του 2009 η Πατ Μόρρισον για όλους τους διευθύνοντες συμβούλους των επιχειρήσεων που κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008 χρεοκόπησαν. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν κατηγορήθηκαν για κάποιο έγκλημα. Η έμπειρη αρθρογράφος και συγγραφέας δεν μπήκε στον κόπο να εξετάσει τα αίτια της κατάρρευσης μεγάλων ιστορικών επιχειρήσεων, θεώρησε όλους τους CEOs αντικειμενικά υπεύθυνους για το γεγονός αυτό. Τι κι αν αποδείχθηκε ότι η μεγάλη κρίση του 2008 είχε ως αιτίες πρωτίστως την άφρονα και λαϊκιστική παρέμβαση του κράτους στην αγορά στεγαστικών δανείων από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90, την αλόγιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών, την -με ευθύνη κυρίως της κυβέρνησης Μπους- διόγκωση του εξωτερικού χρέους των ΗΠΑ και την αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών που υπονόμευσαν την αξιοπιστία του αμερικανικού νομίσματος στις διεθνείς αγορές. Πάντοτε η κυρίαρχη κουλτούρα στη Δύση, επιρρίπτει ευθύνες για ό,τι κακό κι ανάποδο συμβεί στους ε…

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ: Το στερεότυπο του Γιάγκου Δράκου*

Πριν λίγες ημέρες προβλήθηκαν στην ελληνική τηλεόραση δύο κινηματογραφικές ταινίες με την ίδια πάνω-κάτω κεντρική ιδέα. Την ανεξέλεγκτη δράση διεφθαρμένων επιχειρήσεων που επιδιώκοντας το κέρδος δεν διστάζουν να διαπράξουν φρικτά εγκλήματα. Κάτι σαν την αλησμόνητη «Λάμψη» του Γιάγκου Δράκου. Κάθε επιχειρηματίας άλλωστε στην προπαγάνδα της αντικαπιταλιστικής υποκουλτούρας μοιάζει με τον κακό δράκο του παραμυθιού. Στην πρώτη ταινία, του Ζαν-Πατρίκ Μπενές με τίτλο «Arès: Κίνδυνος στο Παρίσι», βρισκόμαστε στη Γαλλία του 2035. Η χώρα μαστίζεται από φτώχεια και ανεργία που έχει προκαλέσει ‒ποιος άλλος;‒ ο ασύδοτος καπιταλισμός. Η φαρμακευτική εταιρεία Donevia πραγματοποιεί πειράματα με σκοπό να θέσει σε κυκλοφορία ένα πανίσχυρο φάρμακο που θα δημιουργήσει έναν ανίκητο υπερστρατιώτη. Δυστυχώς τα πειράματα έχουν ως αποτέλεσμα τον τραγικό θάνατο 30126 ανθρώπων, κάτι που δεν συγκινεί βεβαίως την εταιρεία. Μόνη εξαίρεση ο πρωταγωνιστής, ένας βετεράνος πολεμιστής, ο Αρές που παίρνει το φάρμακο χωρ…